July 26, 2017
با تشکر از  شهرما  

آیا روشن سازی هویت و اهداف، گفتگو پیرامون اساسنامه و پایبندی به آن، بررسی غیر حزبی عمل نمودن و نمایندگی جامعه ائی گوناگون را کردن، و یا تعمق در ثبت فدرال این نهاد، که از موضوعات مطرحه در نامه بنیان گذاران و موارد گفتگوی این گردهمائی میباشند، باید تبلیغی علیه فعالیت های کنگره به حساب آیند؟

ایکاش قلم میتوانست در همین جا بایستد و بیش از این از درد و شرم نگوید. ولی باید گفت و نوشت و در تاریخچه این نهاد به ثبت رساند. تا بدانیم و بدانند که آنهائیکه از بوجود آوردن تسهیلات در مسافرت پدر، مادر، پدر بزرگ و مادر بزرگ ها دم میزنند، سنگ به سینه و اشگ تمساح برای قربانیان تحریم در ایران میریزند، از مشکلات ارزی دانشجویان حکایت ها سر میدهند، کیستند و در پی چه هستند. چه کسی میتواند باور کند که جوانانی که در جایگاهی قرار گرفته اند که میبایست در جهت منافع کامیونیتی قدم بردارند، اتحاد و همبستگی بوجود آورند، نه اینکه خود نمیکنند، بلکه مانعی هم میگردند که مبادا دیگران به ناکرده های آنها صورت عمل دهند. "کمیته سیاست گذاری کنگره از مدت ها پیش جلسه ای را جهت مشورت عمومی با جامعه ایرانی کانادایی در رابطه با مشکلات ایرانیان مهاجر به کانادا برای روز جمعه ۴ ام آگوست برنامه ریزی کرده بود و پیگیر برگزاری آن می باشد. " آری این جمله ای از همان بیانیه ای میباشد که هییت مدیره روز سه شنبه منتشر کرده است. برنامه ائی در همانروز و همان زمان و همان محلی که قرار بود گردهمائی "ده سال بعد" برگزار گردد. آری لازم است که چندین بار بیانیه را خواند تا مطمئن شد چشم خطا نمیکند و ذهن در وهم و خیال نیست.

آری همانطور که در زمان انقلاب تجربه کرده ایم، یک شبه میتوان تمام زندانیان را آزاد کرد، مجسمه ها را سرنگون و زندان ها را ویران کرد. هر ویرانی را میتوان دوباره آباد کرد و ساخت. با کمی صبر هر شبی را میتوان به صبح رساند. ولی با فرهنگی که در ما رخنه کرده و نهادینه شده است چه باید کرد؟ به که بگوئیم و از چه بنالیم که این جوانان فرزندان ما میباشند. شاید در محیط هائی پرورش یافته اند که ما کنترلی بر آنها نداشته ایم، ولی باید بپذیریم که ما نیز در تربیت آنها نقشی داشته ایم. بر آینه خرده گرفتن و شکستن آن خطاست. باید سوخت و ساخت. شاید به همین دلیل باشد که برگزار کنندگان گردهمائی "ده سال بعد" با بیانیه ائی اعلام نمودند که جلسه خود را یک هفته به تاخیر می اندازند تا مبادا تداخل و اغتشاشی صورت گیرد که در جهت منافع هیچکس نیست. پوستر های خود را تغییر میدهند، از نو سالن رزرو میکنند، از بنیان گذاران تقاضا میکنند که در این تغییرات اجباری با آنها همکاری کنند.

راستی که چه تجربه تلخ ولی عبرت انگیزی را شاهد هستیم. چه فرصت مناسبی که ما نیز همچو برگزارکنندگان مدارائی را در خود نهادینه کنیم. از رسانه ها، سردبیران، صاحب نظران، مو سپیدان، و آنهائی که قلم به دست دارند، بخواهیم که نه در جهت انتقاد بلکه با نیت راهنمائی، بگویند و بنویسند. جویا شویم که این دشمنی با خود برای چیست و چرا تا این حد؟ از خود بپرسیم که چه شد اینجا نیز جهالت باید حکومت کند و خرد هزینه اش را بپردازد. چه ضعف هائی در کامیونیتی و چه نواقصی در ساختار این نهاد وجود دارند که مهره ها نسبت به شایستگی و کارائی خود در جایگاه مناسبشان قرار نمیگیرند؟ شاید هم که این هزینه های آشنائی با دموکراسی است. شاید هم این مشق شبی میباشد که ما در انجامش چهل سال سهل انگاری کرده ایم. با تمام اوصاف اگر قانونمندی، شفافیت، مشارکت، جوابگوئی، و تفاهم مقصد باشند، سختی ها ارزش آنرا دارند که این راه طی شود.

متاسفانه بعضی اوقات اتفاقاتی صورت میگیرند که آدمی ترجیح میدهد کور باشد تا نبیند، کر، تا نشنود، و یا اصلن وجود نداشت  تا شاهد بعضی رفتار ها نباشد که از انسان نامیدن خود شرم کند. سخن از قحطی در افریقا، زلزله در ژاپن و یا سونامی در فیلیپین نیست. سخن از ویرانی ها در خاورمیانه، بی عدالتی در سرزمین های اشغالی، و یا بی تفاوتی در دنیای غرب نیست. اینبار آنچه در شهر و در کامیونیتی ما در حال وقوع است میتواند باعث شرمساری ما انسان ها باشد. آنهم به دست آنهائی که سه سال پیش با شعار "من هم یک ایرانی-کانادائی هستم" ما نیزهمراه آنهاد بوده، حمایتشان کرده و به صدارتشان رساندیم. راستی چگونه به این سادگی گول خوردیم و امروز میبایست از کرده خود پشیمان باشیم.

چه چیز باعث میشود که جوانان ما در هییت مدیره کنگره ایرانیان بعد از مشاهده پوستر های گردهمائی چهارم آگوست در نشریات، شرکت در گفتگو های فیسبوکی، و بعد از دریافت دعوت نامه هائی که برای تک تک آنها ارسال شد، اینچنین عمل نموده و به آن دعوت اینچنین پاسخ دهند. خدا داند چه کسانی راهنمائی شان میکنند، از کی و چه الهام میگیرند. به چه اصولی اعتقاد دارند و به دنبال چه هدفی هستند که در بعد از ظهر سه شنبه همین هفته، بیانیه ائی را در سایت کنگره منتشر میکنند که چنین آغاز میشود: " از طریق شبکه های اجتماعی آگاه شدیم ...."، انگاری که پوستر های رنگی تمام صفحه ائی را در نشریات شهرما و شهروند، و یا دعوت نامه های شخصی خود را ندیده اند. برگزار کنندگان گردهمائی را " گروهی ۶ نفره ..... " مینامند. انگاری این افراد که همگی از اعضای کنگره هستند، از فعال ترین افراد جامعه ، و از همراهان کمپینی که خود در آن فعالیت میکردند را نمیشناسند. آنها را  "مخالف تلاش های کنگره ایرانیان کانادا در جهت بازگشایی سفارت ها و جلوگیری از تحریم ایران ......" معرفی میکنند. در حالیکه حتی یک نفر از آنها چنین باور نداشته، چنان نکرده و چنون بر زبان نیاورده است. و بالاخره از گردهمائی چهارم آگوست که در احترام و روشن سازی موارد بیان شده در نامه بنیان گذاران به هییت مدیره میباشد، سخن رانده و آن را "تبلیغی علیه فعالیت های کنگره ایرانیان کانادا در رسانه های اجتماعی و برخی از هفته نامه های فارسی زبان تورنتو (شهروند، شهرما)" قلمداد میکنند.

در صورتیکه دبیر این نهاد روز یکشنبه گذشته در مطلبی که در سوشیال مدیا به اشتراک میگذارد چنین میگوید: "اواخر ماه می و در آستانه برگزاری مجمع عمومی سالیانه کنگره، نامه سرگشاده ای از سوی شش تن از موسسین اولیه کنگره منتشر شد. در طی هفته های بعد و بخصوص بعد از مشخص شدن مسئوولین اجرایی جدید، هیات مدیره درصدد برآمد که (فارغ از برخی جنجال های حاشیه ای) طی برگزاری جلسه / جلسات مشترکی، پیش از پاسخگویی از نقطه نظرات نگارندگان بیشتر و دقیقتر مطلع گردد." چه شد حال که عده ائی از اعضاء بعد از تاخیر دو ماهه هییت مدیره در جوابگوئی به این نامه، بصورت خودجوش و داوطلبانه، اقدام به عملی مینمایند که در درجه اول وظیفه هییت مدیره میباشد، این گردهمائی به عنوان تبلیغی علیه فعالیت های کنگره خوانده میشود؟ آیا این هییت مدیره تا به امروز به غیر از تلاش در  بازگشائی سفارت، تهیه طومار، مخالفت در تحریم سران رژیم و سپاه، نامه نگاری به نمایندگان در سنا، اعلام بیانیه، و تلاش در بوجود آوردن تسهیلات بانکی برای چپاولگران، کار دیگری هم انجام داده است؟   

پاسخ به بیانیه هیئت مدیره کنگره ایرانیان کانادا در رابطه با برنامه گفتگو با بنیانگذاران کنگره              قیسبوک

www.hambastegi.ca  647-748-5991   [facebook/hambastegi.hemayat]       [Let's talk ICC]      www.kikist.ca       No Deportations To Iran