Iran-Canadian Congress Members Association - ICCMA - Weekly Articles

Main Articles Photo Gallery Videos Minutes Media ICC-Pedia
 Finance Protocols Elections By-Law Hambastegi ICC Club

 

مقالات هفتگی -  با تشکر از نشریه شهرما

416-512-9915

انجام کلیه امور طراحی، چاپ و تابلو

طراحی لوگو

وبسایت

_________________

_________________

اجرا و نصب تابلو های تجاری

کرافیک روی دیوار

گرافیک روی ماشین

شیشه نویسی

تابلو های ساختمانی

____________________

6186 Yonge St.,
North York, ON M2M 3X1

ابزار و یا حربه
پپنجشنبه 08 آگوست 2019

 پنج سال پیش کنار هم قرار گرفتیم، دست در دست و یکصدا ماه ها تلاش کردیم، و بالاخره در خیال خود به پیروزی دست یافتیم. ولی چند ماهی طول نکشید که متوجه شدیم که انگاری این اول راه است، آنچه را که به دنبالش بودیم و مادام از آن سخن میگفتیم را نه میشناسیم و نه شایستگی آنرا داریم.

پنج سال بعد در مقابل هم صف آرایی کرده ایم، تا بیگانه ای از ما دفاع  و بیگانه ای دیگر میان ما قضاوت کند.

پنج سال پیش شعار و هدفمان فراگیری، اتحاد و همبستگی بود، تا با خدمت به یکدیگر حس تعلق به کامیونیتی را افزایش دهیم و با به دست آوردن اعتبار بیشتر، جایگاه برتری درجامعه بزرگتر پیدا کنیم.

پنج سال بعد، امروز، هدفمان چیست؟ انتقامجوئی؟ خسارت و غرامت؟ سانسور و خفقان؟  آیا واقعن نیت ما این بود و اینست؟

 چه تحولی میبایست در همین لحظه در ما صورت بگیرد تا هر کدام خود را در هر آنچه که صورت گرفته و هست بصورت برابر مسئول بدانیم و بدون آنکه بخواهیم دیگری را مجرم قلمداد کنیم و یا از گذشته ها بگوییم و بنالیم به فکر راه حل و چاره باشیم؟ چه معجزه ای میبایست در ما صورت بگیرد تا آنچه را که قصد داریم برای دفاع از خود و یا محکوم کردن دیگری هزینه وکیل و دادگاه کنیم به کامیونیتی برای کارهای جمعی هدیه کنیم؟ به احترام آزادی بیان از هر آنچه که گفته شده با یک معذرت خواهی گذشت کنیم، و در جهت تقویت اتحاد و همبستگی در آینده از این به بعد به آنچه بر زبان میاوریم و عمل میکنیم بیشتر توجه داشته باشیم؟

با اینکه آرمان گرایی مینماید باز هم ارزش آنرا دارد که لحظه ای در باره اش بیاندیشیم، و برای به واقعیت پیوستنش آخرین تلاش ها را انجام دهیم و به جای اینکه باز منتظر آن باشیم که از دیگری آغاز گردد، خود قدم اول را برداریم. فرصت را غنیمت میشمارم، به عنوان یکی از مو سپیدان و پر تلاش ترین فعالان کامیونیتی که بیشتر از همه از اتحاد و همبستگی گفته است، سپید تر عمل کرده و از هر آنچه که تا به امروز بشخصه گفته و کرده ام و ما را در وضعیت شرم آور امروز قرار داده است طلب پوزش میکنم. تا که حداقل برای خودم شکی باقی نماند که برای پایان دادن به راهی که ما را به اینجا رسانده است، هر چه را که در توانم بود انجام داده ام. با این امید که، آنهاییکه با استناد به مقالات و مطالبی که درک نکردند، ولی از آنها برای خود دلیل و توجیهی برای ادامه راهی که ما رابه اینجا رسانده اند بوجود آورده اند، این کلمات ساده که دیگر جای تعبیر و تفسیری را برای کسی باقی نمیگذارد را بشنوند.

اگر تمام کرده های خود را زیر سئوال ببرم و با شک به آنها بنگرم، نسبت به استمرار و مقاومت خود ذره ای تردید ندارم که موانع نه تنها باعث سستی آن نشده اند بلکه بر شدت و قدرت آن نیز افزوده اند. شکایت از اینجانب در دادگاه، مورد اتهام قرار گرفتن، طلب صد هزار دلار خسارت، تعرض به آزادی بیان، من را در موقعیت عینی قرار داده است که سنگینی و عواقب آنرا در درجه اول خود باید تحمل کنم. اینبار نیز مطمئن هستم آنچه که به نظر مشکلی مینماید، راهی به سوی مقصدیست که امروز حتی از وجودش بی اطلاع هستم. هفت سال پیش زمانیکه به حمایت از اولین پناهجو پرداختیم و مانع دیپورتش شدیم، اصلن به فکرمان نمیرسید که روزی آن حرکت به جریانی مبدل شود که برای بیست و شش پناهجوی دیگر سرنوشت ساز باشد. تجربه، موقعیت و امکاناتی که امروز در اختیار دارم با هفت سال پیش قابل مقایسه نیستند. به همان میزان امروز از خود انتظاراتی دارم که اصلن شباهتی به توقعات آنروزم ندارند.

ولی آنچه در دو حالت مشترک است، یکی امنیت و دیگری حقوق تعیین شده در منشور حقوق بشراست. امروز خود را در موقعیتی حس میکنم که نه به عنوان یک پناهجو بلکه به عنوان یک شهروند کانادای، امنیت و آزادی بیانم در خطر است. این حس هر روز در من بیشتر تقویت و حالت عینی پیدا میکند که آنکه از آن گریخته ام دوباره در حال سایه افکندن بر من است. برای من اشتباه بزرگی خواهد بود اگر بخواهم در آن، این و آنی ببینم، هر چند آنچه بر من میرود به نظر میاید که از دوست و آشنایست.

برای اینکه بهتر به جریانات پی ببریم لازم است که کمتر به جزئیات توجه کرده و تحت تاثیر آنهاییکه در ظاهر عامل آن به حساب میایند قرار نگیریم، چه بسا که آنها نیز قربانیانی بیش نباشند. در ذهن نمیگنجد که بتوان امنیت جانی کسی را به سادگی در کانادا به خطر انداخت، ولی میتوان کاری کرد که فرد احساس امنیت نکند. غیر ممکن مینماید که بتوان در این کشور مانع آزادی بیان کسی شد، ولی میتوان کاری کرد که فرد رغبت به گفتن نداشته باشد. این فرق بزرگ میان جوامع دموکراتیک و دیکتاتوریست که بعضی از جوانان ما از درک آن عاجزند و تروریسم را در حملات و خشونت هایی که به چشم میایند و عواقب جانی دارند میبینند. در صورتیکه هر کسی به هر شکلی در اذهان عمومی ترس بوجود بیآورد و مانع آن گردد که فرد بتواند از حقوق و آزادی های بنیادین خود در یک جامعه دموکراتیک بهره بگیرد به گونه ای خواسته و ناخواسته خود را آلوده به رفتار تروریستی کرده است. حال خواه نتیجه این رفتار، وحشت از مسافرت به ایران، ترس از مشارکت در فعالیت های اجتماعی، و یا بر زبان آوردن اعتراضات، انتقادات و نظرات خود باشد.

زمانیکه دیگر امیدی به راه حل مداراگرانه باقی نمیماند از سر ناچاری باید به ابزاری همچو قانون متوسل شد، خواه برای دسترسی به لیست اعضای 91 نفره کنگره، انتشار صورتجلسات هییت مدیره، و یا خواه برای مقابله با تخریب های شخصیتی و معرفی مسببین، و آنهم با هزاران دلار هزینه. ولی زمانیکه از قانون به عنوان حربه ای برای ممانعت از آزادی بیان و بوجود آوردن خفقان استفاده میگردد، راه حل را میبایست در بالا بردن سطح آگاهی جمعی از قوانین، مطرح نمودن مشکلات در رسانه های کانادایی، و در جریان گذاشتن مقامات حکومتی جستجو کرد.

نه تنها موفق نشدیم که مشکلات درونی کامیونیتی را حل کنیم بلکه در موقعیتی قرار گرفته ایم که ماهییت مشکلات در حال تغییر و دگرگونی میباشند. در نتیجه لازم است که در نحوه نگرش و عمل خود نیز تغییر و تحولی بوجود آوریم. به شخصه در مرکز جریانی قرار گرفته ام که مجبورم برای دفاع از خود تلاشم را چندین برابر کنم. از آنجائیکه از امکانات مالی که شاکیان برخوردارند محرومم، لازم است که به ابتکار عمل خود بیافزایم. در عوض از آنجاییکه فعالیت هایم در مسیر دفاع از دموکراسی و آزادی بیان قرار گرفته اند احساس خوشنودی بیشتری میکنم. از آنجائیکه جمهوری اسلامی را میبینم که سعی دارد با بوجود آوردن تفرقه و وحشت در اذهان عمومی شرایط را برای نفوذ و حضور خود در کانادا مهیا سازد، به مسئولیت و وظیفه خود نسبت به مقابله با آن بیشتر پی میبرم. آرام آرام با پی بردن به نقشی که میبایست در این زمان و این مکان ایفا کنم، انگاری احساس گناه از فرار، که سی سال عذابم داده است میرود تا آرام بگیرد. باشد که فعالیت هایم در مقابله با حضور و نفوذ جمهوری اسلامی در کانادا، به هستی ام معنی دیگری دهد.

 


 

www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
  
www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada

Last Edited 08/08/2019 - For all comments on this site info@signandprint.ca