مقالات هفتگی -  با تشکر از نشریه شهرما

پنجشنبه  ۲ جون  ۲۰۲۲

پنالتی قبل از شروع بازی

این قلم و این صفحه، برای من در ده سال گذشته موهبتی بوده است که مانند زنگ ساعت، هر هفته، خفته ای را بیدار می کند تا چشم و ذهنش را به آنچه که در پیرامونش در حال وقوع است، بیشتر باز کند.

زمانی مانند همین هفته که در موقعیتی قرار میگیرم که میبایست لب به سخن بگشایم و موضوعی را مطرح کنم که با تاروپودم در ارتباط اند، قلم را در دستانم بیشتر میفشارم و به سپیدی کاغذ، بیشتر خیره می شوم تا مبادا کلمه ای را بر زبان آورم که دلی را آزرده کند و یا بشکند.

فاجعه و یا سانحه، عمدی و یا سهوی، به حق و یا ناحق، هر نامی که میخواهیم بر آن بگذاریم، ساختمانی فرو میریزد، هواپیمایی در آسمان منهدم میگردد، فرزندی اعدام میشود، عزیزی در تظاهرات خیابانی، جان خود را از دست میدهد، چشمانی پر از اشک میگردند، دلهایی میشکنند، خاطرات و آثاری از خود به جای میگذارند، غیر قابل جبران و فراموش نشدنی.

باید خود تجربه را با پوست و گوشت و استخوان لمس کرد، تا آنچه که قربانیان فاجعه پرواز ۷۵۲ احساس کردند را درک نمود. از اینرو، هر چه را که من بر زبان و به قلم میاورم، برخاسته از دلی است که درد دیگران، آن را هم به درد آورده است.

طبیعی مینماید و انتظاری غیر از این نباید داشت، که مخالف و یا موافق رژیم، اگر عزیزانی را به این صورت از دست بدهد، به همانگونه عمل کند که این دلشکستگان انجام میدهند. واقعن بی انصافی است و نشان از عدم درک ماست، اگر آنها را اوپوزیسیون بخوانیم، و واکنش هایشان را به همانگونه بسنجیم، بنگریم و محک بزنیم که با مبارزات و مخالفین رژیم، برخورد میکنیم. 

درد، آنها را وا میدارد که گریبان بی عدالتی ها را بگیرند و تا جای امکان بفشارند. این بی عدالتی ها هر چه میخواهد باشد، خواه آنی که آنشب در آسمان تهران اتفاق افتاد، خواه بی عدالتی مسببین، بی عدالتی مسئولین و دولتمردان ایرانی و کانادایی، بی عدالتی های روزگار و بخصوص بی عدالتی های برخاسته از جهالت من و شما که خودخواهی هایمان، مانع از آن میگردند تا با آنها آنطور که باید، همدلی کنیم.

غیر از خانواده های قربانیان فاجعه پرواز، کمتر کسی میتوانست باور داشته باشد که مسابقه دوستانه میان تیم های فوتبال ایران و کانادا که قرار بود در روز یکشنبه پنجم جون در شهر ونکوور برگزار گردد، بشود لغو کرد. مسابقه ای که گویا پنجاه هزار بلیت آن، در همانروزهای اول، پیش فروش شده بود.

ما مخالفین رژیم که اکثریت ایرانیان کانادا را تشکیل میدهیم، در چهل سال گذشته، به کدامیک از مبارزات خود میتوانیم افتخار کنیم و نام پیروزی بر آن بنهیم؟ جز تظاهرات چند ده و حداکثر چند صد نفره در میدان لستمن و پلازای ایرانیان، و یا شعارهای فیسبوکی و توییتری چه کرده ایم؟

امروز در مقایسه با آنچه این عزیزان در این مدت کوتاه انجام داده اند، با جسارت میتوان گفت که ما در چهل سال گذشته، فقط خود را سرگرم و خاطر خود را التیام بخشیده ایم.

بیمورد نیست که ریاست کنگره ایرانیان، مسلم نوری، در مصاحبه با ایران وایر، گروه لابی حامی اسرائیل که ادعا میکند شکایت آنها باعث لغو این مسابقه شده است را مطرح میکند تا شاید از اهمیت آنچه خانواده قربانیان فاجعه پرواز به ثمر رسانده اند بکاهد.

آیا این انگیزه است که معجزه می آفریند و یا درد؟ آیا این از خودگذشتی نیست که هماهنگی و همدلی میافریند و مدیریت و رهبری ایجاد میکند؟ و یا تاثیر میگذارد و حرکت بوجود میاورد، و ناممکن را ممکن میسازد؟

عدو شود سبب خیر، اگر خدا خواهد. انگاری که خدا اینبار به صورت جدی خواسته است. زمان لازم است تا به عمق، عظمت و اهمیت آنچه در سطح جهان، در کل جامعه کانادایی، در کامیونیتی و در ذهن و باورهای ما در این رابطه اتفاق افتاد، پی ببریم. چه بسا که برای ما ایرانیان، بعد از بسته شدن سفارت، این مهمترین حادثه ای است که در رابطه با ایران در کانادا صورت گرفته است.

اگر یکی از اهداف برگزاری این مسابقه، فراهم کردن شرایط برای بازگشایی سفارت و ایجاد روابط دیپلماتیک بود، میتوان اطمینان خاطر یافت که لغواین مسابقه برای مدت طولانی، این احتمال را برطرف کرده است. میتوان انتظار داشت که لغو این مسابقه، احتمال وارد کردن سپاه در لیست سازمان های تروریستی در کانادا را افزایش داده است و راه را برای اجرای قانون ماگینتسکی در رابطه با تحریم دولتمردان ایرانی که قوانین حقوق بشر را رعایت نمیکنند، مهیا میکند.

چه میتوان از این تجربه که بعد از سال ها، ما را با طعم پیروزی از نو آشنا ساخت، آموخت؟ و چه میتوان کرد که این حرکت در درجه اول، کمک بیشتری باشد برای عدالتخواهی خانواده قربانیان پرواز؟ با این باور که اگر همگی دست در دست هم نهیم و در عدالتخواهی خانواده قربانیان همراه و همصدا بمانیم، جمهوری اسلامی نمیتواند همچون گذشته نفوذ خود را در کانادا گسترش دهد.

با این امید که در رابطه با همین مسابقات، آن عده از افرادی که از کنگره ایرانیان قطع امید و از آن کناره گیری کرده اند، دریافته باشند که این نهاد حتی بدون عضو هم میتواند نقش تخریبی در منافع ایرانیان کانادا ایفاء کند. به عکس، اگر این نهاد با اعضای کامیونیتی همدل و همصدا و از حمایت اکثریت ایرانیان برخوردار باشد، چه خدمات مهم و با ارزشی که میتواند انجام داده و معجزه بیافریند.

نباید دیگر برای کسی جای شک و شبهه ای مانده باشد که چگونه این نهاد همسویانه و جانبدارانه عمل میکند. اگرهم هنوز کسانی باشند که به ماهیت بعضی از حامیان این نهاد و سنگدلی آنها شک و شبهه ای دارند، کافی است که به مطالب به اشتراک گذاشته بعضی از آنها در سوشیال مدیا مراجعه کنند. متاسفانه چنین افرادی هم وجود دارند که در میان ما زندگی میکنند، از دوستان فیسبوکی ما میباشند، و درمواردی هم همصدا بوده و در مسیر مشترکی همراه بوده ایم.

جای تاسف است که با گذشت زمان و شناخت بیشتر از یکدیگر که فقط از طریق فعالیت های جمعی امکان پذیر است، میبایست خود را تنها تر حس کنیم. باید قدر سوشیال مدیا را دانست که با کمترین هزینه، بدون آنکه به خود زحمتی دهیم، امکان آشکار شدن ماهیت درونی، تضاد، دورویی، ناخالصی و عدم صداقت ها را بوجود میاورد.

بطور خلاصه، شاید بتوان گفت که لغو این مسابقه که مطمئنن همچون شکستی قبل از آغاز بازی، برای رژیم و هوادارانش در کانادا به حساب میاید، چه بسا آغاز فصل دیگری از شکل گیری کامیونیتی بر پایه همدلی است. البته اگر همانطور که عزیزی در فیسبوک  مطرح کرده، اپوزیسیون، لغو این مسابقه را پیروزی برای خود به حساب نیاورده و برای خودش «نوشابه باز نکند».

در ضمن، این حکایت میتواند تجربه آموزنده ای برای آن پنجاه هزار نفری باشد که زود برخاستند که بی جا نمانند تا دریابند و دریابیم که کل هستی، بازی ای بیش نیست که به فراخور آمادگی و شایستگی قادر به درک و فهم آن هستیم. همانطور که به آن ۱۷۶ انسان بیگناه فرصتی داده نشد تا حتی از عزیزان خود وداع کنند.

باشد که سوزش و دردی که حامدها، مادر ستار و نوید و نداها و همه آنهاییکه بی عدالتی را با پوست و گوشت و استخوان خود، تحمل کرده و میکنند، دل ما را هم به درد آورد و ما را ذره ای از خود بی خود و  به سوی من ناشناخته جا به جا کند.

 سخنی چند با خود و سلمان سیما

www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
   www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada