|
مراسم عاشورا ۲۰۲۲ در تورنتو
پنجشنبه ۱۱
آگوست
۲۰۲۲
نشریه شهرما (تورنتو)
- مهدی شمس

روز دوشنبه هشتم آگوست از ساعت ۱۰ الی ۱۲ ظهر، هشتمین مراسم
عاشورا در تورنتو متفاوت از سال های گذشته، برگزار گردید. به
عکس هفت سال گذشته که این مراسم در محله ایرانی نشین ویلودیل،
اطراف خیابان یانگ برگزار میشد، اینبار در اسکاربرو، پارک
میلیکن دیستریکت، واقع در شماره ۵۵۵۵ خیابان استیلز صورت گرفت.
در سال های قبل، در اینکه چند نفر در این مراسم شرکت کرده اند،
اختلاف نظرهایی وجود داشته است. با شمارش از طریق ویدئوی خاصی
که برای این منظور گرفته میشد، موفق شده بودم که تعداد شرکت
کنندگان را کم و بیش بصورت نسبتن دقیق اعلام نمایم که مورد
پذیرش همگان قرار میگرفت. از آنجاکه این مراسم در روز دوشنبه
برگزار گردید و این نوشتار در روز سه شنبه تهیه شده است، فرصت
کافی نبود که به شمارش دقیقتری بپردازم. بصورت تخمینی میتوانم
بگویم که حدود ۱۵۰۰ نفر در راهپیمایی عاشورای امسال شرکت
داشتند.
به نظر نمیامد که مانند سال های گذشته، ایرانیان، اکثریت و یا
مدیریت مراسم عاشورای امسال را در اختیار داشته باشند. با
اینکه هر ساله مسلمانان تاجیک، افغان، عرب، پاکستانی و دیگر
ملیت ها در مراسم عاشورا بصورت چشمگیری حضور داشتند، امسال
چنین به نظر میامد که اکثریت را آنها تشکیل میدادند.
در جوار هم، اما با فاصله، مسلمانان پاکستانی مراسم خود را
جداگانه برگزار نمودند. قبل از ساعت ده که راهپیمایی آغاز
گردید، نشست، سخنرانی، نوحه خوانی و نماز را برگزار نموده و با
فاصله در پشت سر گروه دیگر به راهپیمایی پرداخته و حتی در مکان
دیگری به مراسم خود پایان دادند.
آنها در مقایسه با گروه دیگر، از لوازم و تجهیزات صوتی کمتری
برخوردار بودند، تعدادشان بیشتر از ۳۰۰ الی ۴۰۰ نفر نبود، ولی
مراسمشان به نظر مذهبی تر میامد و از مدیریت و انسجام بیشتری
برخوردار بودند.
از چهره های شناخته شده هر ساله، روحانیون مساجد ایرانی،
جوانانی که به نظر میامد بیشتر برای مقابله با مخالفین در این
مراسم شرکت میکردند، و اعضای هییت مدیره کنگره ایرانیان، خبری
نبود. جز سلمان سیما که مانند سال های گذشته، با داشتن تابلویی
در دست، به موازات راهپیمایان بالا و پایین میرفت، و باعث
درگیری
لفظی کوتاهی می گردید، و بهرنگ رهبری که برای تهیه گزارش حضور
داشت. از دیگر مخالفین سرسخت و خشن هر ساله نیز خبری نبود. به
درخواست علنی یکی از برگزارکنندگان، یکی از افسران پلیس، به
سلمان متذکر گردید که وارد صف راهپیمایان نشود.
در نتیجه و خوشبختانه، از داد و فریاد، زد و خوردهای لفظی،
فحاشی، ضربات مشت و لگد به اتومبیل، تهدید و اهانت به مقدسات و
باورها، امسال اثری دیده نشد.
بعد از هفت سال، دور از محله های ایرانی، در یکی دیگر از محله
های مسلمان نشین تورنتو، مراسم مذهبی عاشورا، آنطور که انتظارش
می رفت، برگزار گردید.
با مشاهده عاشورای امسال، میتوان با اطمینان بیشتری به این
نتیجه رسید که از سال ۲۰۱۵ تلاش هایی صورت گرفت تا تحت پوشش
اسلام، حضور و نفوذ سیاسی/اجتماعی/ فرهنگی جمهوری اسلامی در
کانادا گسترش یابد. خوشبختانه این طرح در تورنتو با شکست مواجه
شد و میتوان آنرا یک پیروزی در جهات مختلف تلقی نمود:
- پیروزی، بخصوص برای مسلمانانی که با اعتقادات مذهبی واقعی در
این مراسم شرکت میکنند. این افراد دیگر مجبور نیستند که هر
ساله شاهد اهانت به مقدسات خود باشند، مورد تحقیر و تهمت و
توهین مخالفان قرار گیرند، و از آنها جهت منافع حکومتی که از
آن گریخته اند، سوء استفاده گردد.
- پیروزی برای مخالفین که حتی اگر در بسیاری از موارد، اصول
دموکراسی و اخلاقی را زیر پا گذاشته اند، حقانیت مبارزات خود
را به اثبات رساندند. امسال با عدم حضور و مخالفت با این
مراسم، نشان دادند که هدف آنها تعرض به حقوق کسی نیست. حتی اگر
خود مذهبی نیستند، با باورهای مذهبی دیگران مخالفتی ندارند.
- پیروزی برای همه ایرانیان کانادا، از آن نظر که دیگر لازم
نیست از آنچه هر ساله در این مراسم، میان حامیان رژیم و
مخالفین صورت میگرفت، شرمسار باشند. آنچه امسال اصلن به چشم
نمیامد، حضور مامورین انتظامی بود. راهپیمایی امسال که بیشتر
جنبه نمادین داشت، در مسیری کوتاه، چند صد متر پیرامون پارک
صورت گرفت و نیازی به مراقبت، محافظت و حضور ده ها افسر پلیس،
وسایل نقلیه و اسب سواران نیروهای انتظامی که هر ساله شاهد
حضورشان بودیم نداشت.
همانطور که در ابتدا به آن اشاره کردم، فرصت کافی نداشتم تا
بصورت عمیق تری به مراسم امسال در قیاس با آنچه در هفت سال
گذشته اجرا گردید بپردازم. با نگاهی به سرمقاله نوشتار خود در
رابطه با اولین مراسم عاشورا در تورنتو در اکتبر ۲۰۱۵، تحت
عنوان
"گسترش بی سابقه جناح چپ"
از خود میپرسم آیا با مشاهده مراسم امسال، باید بر این باور
بود که این گسترش به پایان رسیده است؟
امسال، از دو نشریه شهروند و سلام تورنتو که هر کدام در آن
زمان، صدای رسانه ای یکی از دو جناحی بودند که آنها را راست و
چپ میخواندیم و امروز تحت عناوین برانداز و همسو میشناسیم،
دیگر خبری نیست.
امسال، از شوروهیجان، مقالات، ویدئو و اظهار نظرهای آن زمان که
نشان از پویایی کامیونیتی بود نیز خبری نیست.
امسال، از کنگره ای که در سال ۲۰۱۵ میرفت در مسیر اصلی خود
قرار بگیرد نیز دیگر خبری نیست. بر عکس، با سراسری شدن این
نهاد، به نظر میاید که از هر زمان دیگر، سردرگم تر شده باشد.
ولی جمهوری اسلامی همچنان پابرجاست و به ظلم و بیعدالتی و
سیاست های مخرب خود ادامه میدهد.
در کامیونیتی، بیشک هر کس به سهم خود از آنچه در این هفت سال
گذشت، آموخت. غیر از برگزارکنندگان مراسم سیاسی عاشورا و مساجد
در تورنتو، به نظر میاید افرادی همچون بیژن احمدی که از سال
۲۰۱۵ و یونس زنگی آبادی که فعالیت های اجتماعی خود را از کنگره
ایرانیان آغاز نمودند، به این نتیجه رسیده اند که نمیتوانند از
کامیونیتی و نهاد های آن، جهت اهداف لابیگرانه بهره بگیرند.
متاسفانه چه بسا که حتی آنهایی که در جهت منافع کامیونیتی تلاش
میکنند نیز به این نتیجه رسیده باشند که شرایط کامیونیتی به
گونه ای است که نمیتوان به فعالیت های گسترده پرداخت.
" اگر هدف اصلی رژیم، متلاشی کردن کامیونیتی بود و هست، باید
اعتراف کنیم که ما هم در راستای خواسته های رژیم حرکت کرده
ایم. و هر کدام از ما، چه موافق و چه مخالف، به نوعی، در آن
نقشداشته ایم.
حالِ زارِ مراسم عاشورای امسال، تجمع های مخالفین در محل هایی
که ربطی به مراسم عاشورا نداشتند، برخورد نامربوط و شرم آور
بعضی از مخالفین، کمرنگی انعکاس این وقایع در رسانه ها، از
ویرانه ای می گویند که هر روز، ویران تر می گردد."
این پاراگراف آخر، مقاله سال گذشته من در رابطه با عاشورای
۲۰۲۱ بوده است، که امسال مصداق بیشتری پیدا میکند. مراسم
عاشورا را هم که هر ساله باعث میگردید که برای چند روزی
کامیونیتی، پیرامون یک موضوع مشترک، بیدار و منسجم گردد، از
دست دادیم.
تا آنجاییکه که من اطلاع دارم از فعالان اجتماعی، فقط علی
نیکجو را داریم که صحنه فعالیت های اجتماعی را ترک نکرده و
امسال نیز قصد دارد در انتخابات شورای مدارس در ریچموندهیل که
قرار است در ۲۴ اکتبر برگزار گردد شرکت کند. باشد که کمبود و
یا بهتر بگویم که نبود فعالیت ها و کاندیداهای دیگر باعث گردد
تا در حمایت از ایشان متحد و همصدا گردیم.
|