Iran-Canadian Congress Members Association - ICCMA - Weekly Articles

Main Articles Photo Gallery Videos Minutes Media ICC-Pedia
 Finance protocols Elections By-Law Legal AbstractsCharter
 E-mails  Hambastegi ICC Club For Democracy

 

مقالات هفتگی -  با تشکر از نشریه شهرما

 


www.signshopclosing.ca


416-512-9915

انجام کلیه امور طراحی، چاپ و تابلو

طراحی لوگو - وبسایت

_________________

_________________

اجرا و نصب تابلو های تجاری

کرافیک روی دیوار

گرافیک روی ماشین

شیشه نویسی

تابلو های ساختمانی

____________________

6186 Yonge St.,
North York, ON M2M 3X1

 


همگام با آراد

پنجشنبه  ۲۸ آگوست ۲۰۲۲
نشریه شهرما (تورنتو) مهدی شمس


۱۷۰۰۰ قدمی که در کنار مهرزاد زارعی در روز شنبه گذشته زیر آفتاب سوزان، در صد کیلومتری اتاوا برداشتیم برای من کافی بود تا دریابم که عدالتخواهی، اراده، عزم راسخ و نیاز به مرد کهن دارد که سپیدی مو نشان از آن نیست. مگر اینکه من هم با همان دردی آشنا گردم که اعضای خانواده های قربانیان پرواز در دو سال و نیم گذشته با آن همدم شده اند.

به همراه و به پیشنهاد کاووس صوفی رفته بودیم تا با مظلومی آشنا گردیم که فاصله ۴۵۰ کیلومتر بین تورنتو و اتاوا را به صحنه حق طلبی کربلا مبدل کرده است. پدر داغدیده ای که با همتی بی نظیر، به مدت ۱۴ روز ما را با عاشورایی آشنا میسازد که نیاز به تعبیر، تفسیر، قصه، روضه و نوحه ندارد.

در زمان ما و در مقابل چشمانمان در حال صورت گرفتن است. با ظلم، ظالم و مظلوم به خوبی آشناییم. آنچه برای ما همیشه ناشناخته خواهد ماند دردیست که باید با پوست و گوشت و استخوان تجربه کرد تا با نیرویی که چنین عزمی را در مهرزاد بوجود آورده است آشنا گردید.

رفته بودیم تا پدر خسته ۱۱ روز در راه پیمایی را در آغوش بگیریم. رفته بودیم تا چند قدمی با او همراه گردیم، قصه اش را بشنویم، با خواسته هایش آشنا گردیم و بخصوص بدانیم که در هر قدم که بر میدارد به چه میاندیشد. رفته بودیم تا در نعمت آنچه این تجربه بینظیر برای او داشته ما را هم سهیم کند.

با فردی روبرو شدیم که پدرگونه ما را مادام یادآور میشد که از جاده و اتومبیل هایی که با سرعت از کنارمان میگذشتند فاصله بگیریم. با فردی روبرو شدیم که سکوت را ترجیح میداد مگر اینکه سئوالی برایش داشته باشیم. نمیدانستم که چگونه ندایی که ما را واداشته بود که حدود سیصد کیلومتر راه را رانندگی کنیم تا به مهرزاد بپیوندیم، نه برای خود و نه برای او روشن سازم. همینقدر میدانم که در نگاهش، در صدایش در قدم ها و سایه ای که او را دنبال میکرد، بیشتر از آنچه را که در پی اش بودم یافتم.

اگر هم آراد، پسر ۱۷ ساله اش را اینچنین ناجوانمردانه از او نگرفته بودند، اگر هم دو سال و نیم را با غم، درد، یاد و نام او نگذرانده بود، باز قرار گرفتن در کنار انسانی با چنین اراده و عزم راسخی، تجربه ایست که میبایست بیشتر در افسانه ها به دنبال آن بود.

پرسیدم که قبل از این فاجعه چه شناختی از کامیونیتی داشته است. مانند کسی که برای مدتی نفس خود را در سینه حفظ کرده و ناگهان آنرا رها میسازد، بیدرنگ گفت: "هیچ، صفر".

لحن پاسخش مرا در سکوت و اندیشه فرو برد. انگاری که مهرزاد به شناخت جدیدی دست یافته که انتظارش را نمیداشت. مهرزاد درونم که سال ها در آرزوی اتحاد و همبستگی با پای قلم در راه است یکبار دیگر به صدا در آمد و فریاد کشید که چرا صد ها و هزاران نفر از افراد کامیونیتی در راه و همراه او نیستند؟ چه اتفاقی شوم تر و دردناک تر از این باید بیافتد تا کامیونیتی ما را بیدار کند، به حرکت در آورد، متحد، همصدا و همدل سازد؟

چرا رضا ها، علی ها، مایکل ها، مهرداد ها، حسن ها، نسرین ها، اسدها، شیوا ها، محمد ها و دیگر و دیگرها حضور ندارند تا بگویند، بنویسند، در صف اول قرار بگیرند، الگو و راهنمایی برای کامیونیتی خاموش باشند؟ چرا حتی در چنین موقعیتی باز عده ای سعی میکنند که تا با بوجود آوردن تفرقه، آب را به اندازه کافی گل الود سازند تا ماهی خود را به دام اندازند؟

مگر نه اینکه حداقل کاری که میتوانیم برای این عزیزان انجام دهیم همراه، همصدا و همدل شدن در جهت دادخواهیست؟ مگر نه اینکه اگر کامیونیتی متحد و منسجمی داشتیم، دولتمردان به ندا و تقاضا های این عزیزان بیشتر توجه میکردند؟ مگر نه اینکه اگر نهادی همچون کنگره را در خدمت کامیونیتی و در مسیر واقعی خود میداشتیم، در چنین موقعیت هایی میتوانستیم منسجم و نیرومند تر عمل نماییم؟

واقعن که بی انصافیست که اگر انتظار داشته باشیم که بار بوجود آوردن اتحاد و همبستگی در کامیونیتی را نیز مهرزاد و حامد و دیگر اعضای خانواده های قربانیان پرواز، متحمل گردند. ولی چه میتوان کرد، آب رفته باز نمیگردد و هیچ معجزه ای آن عزیزان را باز نخواهد گرداند. ولی یاد و نام و همصدایی در عدالتخواهی برای آنها شاید بتواند در کامیونیتی معجزه بیافریند و به آنچه که بیش از چهل سال ناموفق به دنبالش بودیم دست یابیم.

شاید هر اقدامی در این جهت، آنهایی که در پی تضعیف کامیونیتی، منافع و اهداف خود میباشند را افشا و منزوی سازد. بیشک همدل و همصدا بودن و نزدیکی خانواده قربانیان به یکدیگر ما را بیشتر در این مسیر یاری خواهد داد.

چند کلمه ای هم در رابطه با کنگره شاید بیمورد نباشد. چند روزیست که از حصر یکماهه در فوروم کنگره رهایی یافته ام و حضور و اطلاع رسانی ام بخصوص در رابطه با اقدام بی نظیر مهرزاد زارعی، یکبار دیگر مدیران این صفحه، بخصوص رضا نامداری را برآشفته است. اینبار ایشان بصورت علنی آنچه را در ذهن دارد بر زبان میاورد و از "سابقه بسیار تاریک" من میگوید.

بر این باورم که میتوان با دقت به اندیشه، گفتار و اعمال هر فرد نه تنها با گذشته و حتی آینده او آشنایی داشت. به بهانه های مختلف بخصوص توهین، اتهام و افترا، مقالات، مطالب، پوستر و حتی خودم بارها از فوروم کنگره توسط رضا نامداری حذف شده ام. نمیدانم این "سابقه بسیار تاریک" چیست که در گذشته بیژن احمدی و امروز رضا نامداری و هییت مدیره مادام در پی سانسور، حذف و خاموش کردن صدایم هستند:
- بیژن احمدی غیر از سانسور و محروم ساختنم از شرکت در انتخابات ۲۰۱۸ در پی تحمیل هزینه های سنگین حقوقی میباشد.
- کیهان رضوی، از اعضای سابق هییت مدیره مانع از آن میگردد که در بازبینی اساسنامه حضور داشته باشم.
- احمد احساندار، دبیر کنونی کنگره عضویت ده ساله ام را لغو و تمدید آنرا مستلزم مسافرت به محل سکونت خود در ۱۰۰ کیلومتری تورنتو میسازد.
- هییت مدیره از شرکت در انتخابات، حضور در مجمع عمومی محرومم میسازد، تماس و
اعتراضاتم را بی پاسخ میگذارد.
- رضا نامداری هر فرصتی را غنیمت میشمارد تا با سانسور مطالب و حذف خودم، قدرت نمایی، بولی گری و غرایض نفسانی خود را ارضاء نماید. جالب اینکه مدت ده سال میباشد که مقالاتم در نشریه شهرما منتشر میگردند، مطالب و پوسترهایم در بیش از ده ها صفحه فیسبوکی که اعضایش ده ها بار بیشتر از فوروم کنگره میباشند منتشر شده و با مشکلی روبرو نمیشوند.

جای تاسف نیست که زمانیکه خانواده قربانیان با چنین مشکلات جدی روبرو میباشند و افرادی مانند مهرزاد زارعی اقدام به چنین فعالیت های بینظیر مینماید، کنگره ایرانیان کلن آنها را نادیده گرفته و خود را مشغول به چنین فعالیت های کودکانه نماید؟

در رابطه با گزارش مراسم عاشورای امسال، مهرداد گیوی یکی دیگر از مدیران فوروم کنگره بصورت صریح میگوید: "ولی شما هم هر چیزی را به کنگره ربط ندهید." اگر مراسم سالیانه عاشورا، فاجعه دردناک پرواز 752 ، و راهپیمایی اعتراضی مهرزاد به کنگره ربطی ندارند، پس وجودیت این نهاد برای چیست؟

مگر نه اینکه هر چه به کامیونیتی ایرانی در کانادا مربوط میگردد به کنگره ایرانیان نیز مربوط میگردد؟ بخصوص اگر در این نهاد مدیرانی باشند که هدفشان خدمت به مردم باشد و نه حمایت و چهره سازی حکومتی که از آن گریخته ایم.


 

CP24/ Father of Iran flight crash victim arrives in Ottawa with demands for justice

 

 


 

www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
  
www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada

Last Edited 26/08/2022 - For all comments on this site info@signandprint.ca