Iran-Canadian Congress Members Association - ICCMA - Weekly Articles

Main Articles Photo Gallery Videos Minutes Media ICC-Pedia
 Finance protocols Elections By-Law Legal AbstractsCharter
 E-mails  Hambastegi ICC Club For Democracy

 

مقالات هفتگی -  با تشکر از نشریه شهرما

 


www.signshopclosing.ca


416-512-9915

انجام کلیه امور طراحی، چاپ و تابلو

طراحی لوگو - وبسایت

_________________

_________________

اجرا و نصب تابلو های تجاری

کرافیک روی دیوار

گرافیک روی ماشین

شیشه نویسی

تابلو های ساختمانی

____________________

6186 Yonge St.,
North York, ON M2M 3X1

 

دیپورت محمدرضا به ایران را متوقف کنید

پنجشنبه  ۶ اکتبر ۲۰۲۲
نشریه شهرما (تورنتو) مهدی شمس


اینهم یکی دیگر از هفته هایی است که میبایست چشم به قلم بدوزم تا ببینم من را به کدام سو میبرد.

مگر نه اینکه هر آنچه که در پدیده مهسا امینی نهفته و مدتی است که وجود ما را فراگرفته، و شنبه گذشته در تورنتو معجزه آفرید، و یا اینکه انتخاباتی که قرار است تا سه هفته دیگر برگزار شود که برای آزادی و دموکراسی میباشد.

پس، تا زمانیکه بیعدالتی مطرح و انسانی در بند است، نمیتوان و نباید احساس رهایی نمود که افتادن یک برگ، پایان جنگل هاست.

محمدرضا ۲۹ ساله، چهار سال قبل، راهی کانادا میشود و مانند بسیاری از ما ایرانیان تصمیم میگیرد که آینده خود را دور از بیعدالتی ها در وطن، در این کشور بنا نهد. البته این راه برای همه، به یک گونه هموار نبوده است. محمدرضا نیز مانند اکثر پناهجویان، قربانی بی انصافی و سوء استفاده های کسانی قرار میگیرد که از راه به دام انداختن اینگونه افراد که به بیشترین کمک نیاز دارند، امرار معاش میکنند.

عدم وجود تشکیلات لازم در کامیونیتی، و یا عدم همکاری نهادهایی همچون کنگره ایرانیان، محیط را برای اینگونه بیعدالتی ها مهیا و باعث میگردند که سرانجام تلاش های افرادی همچون محمدرضا به بازداشتگاه اداره مهاجرت خاتمه یابد.

محمدرضا از سه شنبه گذشته، در بازداشت و با وحشت بازگشت اجباری به ایران، دست و پنجه نرم میکند.

از زمانیکه لیبرال ها در سال ۲۰۱۵ حکومت را در اختیار گرفتند، خبری از دیپورت پناهجویان نبود. تا اینکه چند هفته پیش دیپورت مهدی مطرح میگردد که خوشبختانه به همت مایکل پارسا و دیگر انساندوستان، به خوبی پایان مییابد.

میتوان مطمئن بود که در شرایط نابسامان و نا امن کنونی ایران، محمد رضا به ایران دیپورت نخواهد شد. بخصوص که دولت لیبرال در چند روز گذشته اقدامات تنبیهی را علیه جمهوری اسلامی به اجرا در آورده است. دیپورت یک جوان ۲۹ ساله از کانادا به ایران در این شرایط به منزله اعزام به جوخه اعدام است.

در طول چهار سالی که محمدرضا در کانادا زندگی کرده، هیچ کمکی از دولت دریافت نکرده است. او توانسته به تنهایی، بدون داشتن خانواده در کانادا، به همت جوانی و عشق به آزادی، بر پای خویش بایستد، کار کند، صاحب بیزنس خود شود، مالیات بپردازد و خلافی از او سر نزند.

واقعن جای تاسف است که آقازاده ها و اختلاسگران در کانادا در رفاه و امنیت زندگی میکنند و افراد بی پناهی مانند محمدرضا میبایست شب و روز هایی را در بازداشتگاه اداره مهاجرت به سر برند.

دوستان محمدرضا با تهیه توماری که در چند روز گذشته، ۹۶۰۰ امضاء کننده داشته است، از اداره مهاجرت تقاضا نموده اند که دیپورت محمدرضا را متوقف و از بازداشتگاه آزادش نمایند. در ضمن در همین راستا صفحه فیسبوکی را در سوشیال مدیا جهت آگاهی عمومی بوجود آورده اند. 

نهاد "نه به بازگشت های اجباری به ایران" با ارسال نامه ای به اداره مهاجرت، نخست وزیر، وزارت امور خارجه، وزارت امنیت عمومی، علی احساسی، مجید جوهری و مایکل پارسا تقاضا نموده که نه تنها دیپورت محمدرضا متوقف و او آزاد گردد، بلکه تا زمانیکه تغییرات اساسی در رابطه با حقوق بشر در ایران بوجود نیامده، ارگان های مربوطه، هیچ پناهجویی را به ایران دیپورت نکنند.

از همه انساندوستان دعوت میکنیم که تا جای امکان، با محمدرضا و دوستانش همراه شده و در اطلاع رسانی، تماس با دولتمردان و نمایندگان، امضاء و به اشتراک گذاری تومار، همکاری نماییم. باشد که بزودی شاهد بازگشت محمدرضا به جمع خود باشیم.

من هم، چه بسا مانند بسیاری دیگر، مدتی است که تصویر مهسا امینی از مقابل چشمانم دور نمیشود، و طنین ترانه برای آزادی شروین حاجی پور که به همین مناسبت سروده، در گوش هایم باز نمی ایستد. در حیرتم که چگونه، این قطره آخر، ظرفی را که بارها و بارها فکر میکردیم پر شده است را لبریز کرد.

خوشبختانه پلیس ریچموندهیل تعداد شرکت کنندگان در تظاهرات روز شنبه گذشته به دعوت خانواده قربانیان پرواز را گزارش و آنرا حدود ۵۰هزار نفر تخمین زده است. وگرنه، نه امکان تخمینی وجود داشت و نه توافق.

اگر تعداد ایرانیان تورنتوی بزرگ و نواحی اطرافش را حدود ۲۵۰هزار نفر تخمین بزنیم میتوان گفت که یک پنجم آنها در این تظاهرات حضور داشتند. با اینکه شخصن آنرا به چشم دیده و با تمام وجود، آنرا حس کرده ام، هنوز برایم قابل قبول نیست.

خیلی دوست داشتم که در قالب یکی از آنهایی که اکثریت را تشکیل میدهند و برای اولین بار در یکی از تظاهرات در تورنتو شرکت کردند، قرار میگرفتم. چه شد که آنها از جا برخاستند؟ چه چیز خاصی در این مورد وجود داشت که زن و مرد، پیر و جوان را برانگیخت تا در پیامی کوبنده، همصدا شوند که هنوز از درک و فهم آن، عاجزم.

این قضیه فقط به ما ایرانیان و غیر ایرانیان در تورنتو نیز محدود نمیگردد بلکه با یک پدیده جهانی روبرو هستیم که فهم و درک، منطق و استدلال آن از گونه ای دیگری است.

البته میتوان گفت که از زمان فاجعه پرواز در ۸ ژانویه ۲۰۲۰ از یک طرف و از طرف دیگر، جریانی در حال شکل گرفتن است که تاثیرات آن، ورای خواسته هایی است که با آن آشنایی داریم.

از خودگذشتی خانواده های قربانیان پرواز به همت حامد اسماعیلیون، راهپیمایی تاریخی مهرزاد زارعی، تظاهرات بیش از پنجاه هزار نفره، و اقدامات تنبیهی و واکنش های دولت لیبرال، و جهت گیری حزب کانسرواتیو، پدیده های ظاهریِ توانمندی هایی است که در چهل و چند سال گذشته نیز تا حدودی وجود داشته ولی ما نسبت به آن بیگانه بوده ایم.

اینطور به نظر میاید که دیگر کامیونیتی ایرانی-کانادایی ما در یک لحظه بیدار شده و همه چیز را می بیند و می شنود. باشد که همانطور که بیگانگان قبل از ما آنرا لمس نموده و نسبت به آن واکنش نشان داده اند، ما نیز آنرا حس کرده و در رفتار و گفتار خود، تغییر و تحولاتی را بوجود آوریم. متاسفانه حتی در این مرحله که تنور هنوز داغ و آب در آسیاب است، عده ای، البته انگشت شمار، به سهو و یا به عمد، نمیخواهند به دلقک بازی های خود خاتمه دهند.

این تظاهرات، موقعیتی بود برای اینکه دریابیم که کامیونیتی ما تا چه اندازه جوان، پر انرژی و خلاق است.

ایکاش همزمان، توجه ما از آنچه در ایران میگذرد، به جامعه ای که در آن زندگی میکنیم، معطوف میشد تا به جایگاه و قدرت خود در کانادا بیشتر پی ببریم.

سه هفته، بیشتر به انتخابات شورای شهر باقی نمانده است. از ظواهر امر برمیاید که اکثرن نسبت به آن بی تفاوت هستیم. در صورتیکه اگر همانطور که منطقه ریچموندهیل را زیر گام های خود به لرزه در آوردیم، به آرای خود نیز اتکاء میکردیم، میتوانستیم در کنار حق طلبی در خیابان، به عنوان یکی از اعضای اصلی در پارلمان، شورای شهر و کلیه مراکز تصمیم گیری به حساب آییم.

چند روزی است که تابلوی کمپین های انتخاباتی کاندیداها در خیابان ها از فصل آخر حکایتی میگویند که چند ماهی است ادامه داشته و در ۲۴ اکتبر به پایان خواهد رسید. همانطور که تورنتو استار و سی بی سی گزارش کرده اند، رقابت بسیار نزدیکی میان لیلی چنگ و مارکوس فهر در ویلودیل ادامه دارد.

سایه سنگین جان فیلیون، نماینده فعلی بر انتخابات، درشت نمایی و اتکاء به موارد نفاق بر انگیز جهت پنهان نگاهداشتن عدم صلاحیت ها، و بالاخر جنگ های خیابانی از طریق تابلوهای انتخاباتی، بر هیجان انتخابات میافزایند. 


نامه به دولتمردان کانادایی

     Letter to Officials - October 3, 2022

 

 

 


 

www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
  
www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada

Last Edited 06/10/2022 - For all comments on this site info@signandprint.ca