۲۰۲۳ سال پیروزی ملت ایران

پنجشنبه  ۵ ژانویه ۲۰۲۳
نشریه شهرما (تورنتو) مهدی شمس

مرسوم است که در آغاز هر سال، اهدافی را برای خود تعیین کرده که در طول سال در پیاده کردن آنها تلاش کنیم.

من هم قصد دارم که در اولین مقاله امسال خود، در رابطه با آینده و آنچه را که برای خود، دیگران و کامیونیتی آرزو دارم سخن بگویم.

 خواه ماهی باشیم که به دنبال آب است، و یا درختی که سراغ جنگل را میگیرد، و یا انسانی که به دنبال حقیقت است. بالاخره روزی خواهد رسید که دریابیم یار در خانه و آب در کوزه است. آن زمانی است که توجه از عالم بیرون برداشته شده و به سوی خود و عالم درون تمایل پیدا میکند.  

این جا به جایی، نه تنها باعث نابسامانی در کارهای روزمره و ارتباط با دیگران نخواهد شد، بلکه کمکی خواهد بود برای تلاش با صرف انرژی کمتر، مواجه شدن با مشکلات با آرامش خاطری بیشتر، و درک هستی بصورت عمیقتر.

البته اگر ما هم مانند ملانصرالدین کمتر تحت تاثیر قضاوت های دیگران باشیم، خود را در مرکز دنیا خواهیم دانست و مسئولیت اثبات خطای این ادعا را به آنهایی خواهیم سپرد که اتکاء به نفس ما آنها را آزار داده، خلاف ما میاندیشند و مادام به دنبال متقاعد کردن دیگران هستند.

بی نیاز از مورد تایید دیگران قرار گرفتن و یا اینکه شنیده و فهمیده شدن، به زبانی که چه بسا فقط خود ما آنرا درک میکنیم خواهیم گفت که "عالم بی من، همه هیچ و با من، همه پوچ" که همدلان بشنوند و همصدا شوند.

من زمانی که در این حال و احوال هستم و اینگونه سخن میگویم، آنچه بر زبانم میاید حرف دل و پیامی است که رنگ و بوی عالم دیگری را دارد.

رها از باور، رسوم، عادات، وابستگی ها و هر آنچه که ذهن ما را شرطی کرده، سرانجام ما را در موقعیتی قرار میدهد که دریابیم این ما هستیم که میبایست به زندگی خود معنا داده و راه خود را برگزینیم. پی بردن به اینکه تا به حال آدمکی، حاصل محیط، تربیت و فرهنگ بوده ایم، همزمان که رهایی با خود دارد، حس مسئولیت را در ما افزایش میدهد. این آغاز خودشناسی است.

من هم به این نتیجه رسیده ام و باور دارم که فردی آرمان خواه هستم و حداقل به خودم اثبات شده است که میتوان تمام عمر در رویاهای خود به سر برد، بدون آنکه در زندگی خود و دیگران وقفه و یا نابسامانی بوجود آورد. بلکه به عکس، آرمان خواهی که آگاهانه باشد، نه تنها مثبت نگری، انرژی و انگیزه میافریند، بلکه مانع از سرخوردگی میگردد.

آرمان خواهی آگاهانه باعث میگردد که تلاش بیشتری برای عملی کردن رویا هایمان در ما بوجود آید، و پندار، گفتار و کردار ما کمتر تحت تاثیرات مخربِ منفی گرایانه محیط و اطرافیان قرار بگیرد. بخصوص در این دوره و شرایط که اخبار و وقایع ناگوار، حضور و حاکمیت بیشتری دارند.

با علم بر اینکه عالم ما رویای ساخته و پرداخته خود ما است، مسئولیت هر آنچه که هست آنطور که باید باشد را پذیرفته و انتظاراتمان از دیگران کمتر میشود.

این در دنیائی است که بسیاری از افراد، باور به توهماتشان به حدی می رسید که با آن باورها همچون واقعیات برخورد کرده و انتظار دارند که دیگران نیز به همانگونه که آنها باور دارند عمل کنند.

وای به روزی که اینگونه افراد در جایگاه والایی قرار گیرند که حق تصمیم گیری برای دیگران در اختیار داشته باشند.

اکثر ما ایرانیان در موقعیت تاریخی و خاصی قرار گرفته ایم و لازم است که بیشتر به آنچه در این لحظه در حال صورت گرفتن است توجه کنیم، تا اینکه به آینده دور دست بیاندیشیم. آنچه در ایران میگذرد، بیعدالتی است که ملتی با آن روبرو میباشد.کشتار جوانان معترض، بازداشت‌های گسترده، صدور احکام سنگین از جمله اعدام و شلاق، شکنجه و آزار جنسی معترضان زندانی و فشار بر خانواده‌های کشته‌شدگان، این حس را در ما بوجود میاورد که باید کاری کرد.

جای تعجب نیست و نباید باشد اگر محمد مرادی ۳۸ ساله در شهر لیون در فرانسه خودکشی کند و از خود ویدئویی به جای بگذارد و اعلام نماید که در کمال سلامتی روحی و روانی فقط قصد داشته که از این طریق توجه جهانیان به آنچه در ایران میگذرد را جلب نماید.

جای تعجب نیست که این خودکشی در فرانسه صورت بگیرد. در کشوری که رئیس جمهورش از طرفی با زنان مبارز ایرانی ملاقات میکند، قول همکاری میدهد، و تا جایی پیش میرود که اولین رئیس جمهور یکی از کشورهای غربی باشد که رویدادهای اخیر در ایران را انقلاب بخواند، ولی همزمان با دولتمردان ایران در رابطه با فرجام به گفتگوبنشیند.

در اینکه هر کس در هر جایگاهی که قرار دارد میبایست در حد امکان تلاش کند، جای بحث و اختلاف نظری وجود ندارد. و در اینکه در موقعیت فعلی آنچه بیشتر از همه الزامی مینماید، حمایت، همصدایی، اتفاق، اتحاد و بخصوص پرهیز از تفرقه است.

ائتلاف، اتحاد، همصدایی، همبستگی و یا هر چه که میخواهیم آنرا بنامیم، پیام اخیر شش تن از رهبران، افراد سرشناس، مبارزین در خط اول، و باز هم به هر گونه که میخواهیم آنها را بشناسیم، به مناسبت فرارسیدن سال نو میلادی باعث دلگرمی است. حتی اگر حرف برای بسیارگفتن وجود داشته باشد، ولی پیرو همان اصلی که نیاز آنرا در این ایام به خوبی حس میکنیم، چه بسا در صلاح باشد که سکوت اختیار کنیم.

آنچه مسلم است عده بسیاری از فعالان سیاسی/اجتماعی در کشورهای مختلف تلاش نموده اند که چنین جریانی بوجود آید. ایکاش این همصدایی خیلی قبل از اینها صورت میگرفت، تشکل و ساختار لازم بوجود آمده بود، تا که امروز میتوانست با کارایی بیشتر تاثیر گذار باشد.

به آزادی که بعضی از مخالفین، مبارزین، منتقدین و تحلیل گران خود را از آن محروم نمیسازند، حسرت میخورم. همزمان از اینکه آنها فرقی میان جریانات اخیر با وقایع گذشته نمیبینند و بدون در نظر گرفتن شرایط حساس خاص امروز، آزادانه به بیان نظرات خود میپردازند، متاسف و در تعجبم.

بیشتر از هر زمان دیگر، فرق میان سکوت اختیاری و خفقان اجباری، سانسور و خودسانسوری، آزادی و خود در بند نهی، و ارتباط ظریفی که میان آنها هست را حس میکنم. به حکمت این گفته که هر آرزویی که فکری در آن نباشد، بلافاصله برآورده میشود، پی برده و به آن متوسل میشوم، و نتایج آنرا حداقل بلافاصله در خود احساس میکنم.

من هم پیامی که نمادی از جریانی که ورای انقلاب مردم ایران در کشورهای دیگر میان مخالفین رژیم در حال شکل گرفتن است را زیر لب تکرار میکنم: «سال ۲۰۲۲ سال شکوه همبستگی ایرانیان با هر باور و زبان و گرایش بود. با سازماندهی و همبستگی، سال ۲۰۲۳ سال پیروزی ملت ایران خواهد بود؛ سال تحقق آزادی و عدالت در ایران.»

با این امید که ۲۰۲۳ همانسالی باشد که بیش از چهل و چند سال در انتظارش بودیم. و تا از رویا به حقیقت مبدل شدنش، اگر نمیتوانیم پندار، گفتار و کردار بر پایه شعار زن، زندگی و آزادی را دنبال کنیم، حداقل سکوت اختیار کنیم. با چشم و گوش و ذهن و خرد به وضعیت و شرایط خاص امروز بنگریم و به توجیه و توضیح متوسل نگردیم.

با این باور که اگر زمانش رسیده باشد، موانع نیز بخشی از راه میگردند، میتوان با آرامش خاطر و سبکبال تر از هر زمان دیگر، به آنی بپردازیم که سال نو برای ما به ارمغان دارد.

صفحه اصلی