|
«کنگره به جز بیانیه و خبررسانی چه کار دیگری میتونه انجام
بده؟»
در حمایت از فیروزه و دریا
پنجشنبه ۱۸
می
۲۰۲۳
نشریه شهرما (تورنتو)
مهدی شمس
چند روزی است که آنچه فیروزه و دریا، دو زن ایرانی افسر پلیس
با آن درگیر هستند، و سئوال رضا نامداری، یکی از اعضای هییت
مدیره، آنچنان من را به خود مشغول کرده است که رهایی از آن
برایم امکان پذیر نیست.
چگونه میتوان
یونیفورم
پلیس را به تن داشت، با اسلحه ای به کمر، در نهادی که برای
حمایت و حفاظت برپا شده، مورد اذیت و آزار جنسی قرار گرفت؟
چگونه میتوان مدیریت کنگره ایرانیان، نهادی که به ۴۰۰ هزار
ایرانی مربوط میگردد را در اختیار داشت و با برخورد با چنین
موردی پرسید که کنگره جز بیانیه و خبررسانی چه کار دیگری
میتواند انجام دهد؟
نمیدانم که کدام یک مرا بیشتر آزار میدهد.
آنطور که در رسانه های سراسری،
سی بی سی،
تورنتو سان،
سی بی 24،
تورنتو استار،
در دوم ماه می منتشر گردید، به فیروزه ضرابی مجد یک هفته فرصت
داده شده است تا استعفاء دهد و یا اینکه به خدمت ایشان در
اداره پلیس خاتمه داده خواهد شد.
"هشدار: این داستان حاوی جزئیاتی است که ممکن است ناراحت کننده
باشند."
گزارش منتشره سی بی سی با چنین جمله ای آغاز میگردد که بسیار
پر معناست. اگر خواندن و آگاهی از آنچه بر سر یک افسر زن پلیس،
در محل کار و توسط همکارانش آمده، چنین آزار دهنده است، تجربه
آن پوست و گوشت و استخوان، چقدر دردناک و زجر آور میتواند
باشد؟
برنامه تلویزیونی
w5
و
Fifth Estate
که در باره موضوعات مختلف ولی
تکان دهنده تحقیق میکنند، در نوامبر ۲۰۲۰
گزارشی
را در سی بی سی با عنوان "افسر پلیس تورنتو می گوید که او به
دلیل گزارش تخلف همکارش، با سال ها مجازات جنسیتی و
نژادپرستانه مواجه شده است" منتشر میکند.
در این گزارش، از یک افسر زن ایرانی دیگر که از ترس، هویت خود
را پنهان میسازد و دراین گزارش دریا خوانده میشود، میگوید که
او هم مانند فیروزه، مورد تبعیض، تعرض و اذیت و آزار جنسی قرار
گرفته و او هم در دادگاه حقوق بشر انتاریو، علیه اداره پلیس
شکایت کرده است.
به اندازه کافی در گذشته موارد مشابهی وجود داشته اند تا بتوان
به احتمال صحت گفتار فیروزه و دریا باور داشت.
در ضمن، در حکم معاون بازنشسته اداره پلیس که به مورد فیروزه
درجلسه انضباطی رسیدگی کرده است، اتهاماتی که فیروزه از آنها
میگوید، رد و یا انکار نشده است.
فیروزه، از آنجهت که با پلیس جهت حل این مشکل همکاری نکرده
است، محکوم به استعفاء و یا اخراج شده است.
این نکته را هم باید در نظر داشته باشیم که طبق گفته فیروزه،
اداره پلیس در سال ۲۰۱۸به او که در آنزمان ۳۸ سال داشت،
پیشنهاد پرداخت ۴۰۰ هزاردلار به اضافه ۷۵٪ حقوق تا ۵۰ سالگی را
داده است. فیروزه در حمایت از افسران زنی که با اینگونه مشکلات
مواجه میشوند ولی از ترس ترجیح میدهند سکوت کنند، این پیشنهاد
را رد کرده و به مبارزه خود ادامه داده است.
چگونه باید اندیشید، چه باید گفت و چه باید کرد؟
در کشور لیبرال دموکراسی، چگونه میتوان توازن را بین حقوق فردی
و منافع جمعی نگاه داشت؟ چگونه میتوان از فیروزه و دریا حمایت
کرد، بدون آنکه به وجهه و اعتبار پلیس خدشه وارد شود؟
در دموکراسی، چگونه میتوان وظایف و مسئولیت های شهروندی را
نادیده گرفت و خواهان حقوق شهروندی شد؟
چگونه میتوان به مبارزات زنان بی تفاوت بود و انتظار امنیت و
محافظت برای خانواده خود را داشت؟
گرچه مشکل است، ولی در برخورد با چنین وقایعی، هر کس، خودش را
بهتر میشناسد و بهتر می داند که کس دیگری نمیتواند به جای او،
پاسخگو و راهنما باشد.
هفته گذشته،نامه
ای
به
مارک ساندرز،
رئیس پلیس سابق، و
اکتن بلیک
یکی از افسران بازنشسته، که هر دو در انتخابات شهردار تورنتو
نامزد شده اند، ارسال داشتم و جویای نظر و برنامه های آنها
برای خاتمه دادن به اینگونه تعرضات و تبعیضات، در صورت موفقیت
در انتخابات شدم.
در آن نامه همچنین، به حساسیت و توجه کامیونیتی ایرانی تبار به
مبارزات زنان، در زمانی که انقلابِ زن، زندگی، آزادی در ایران
در جریان است، اشاره کردم.
نامه ای
هم به هییت مدیره کنگره ایرانیان ارسال و خاطر نشان کردم که
کامیونیتی از آنها در حمایت از فیروزه و دریا، در این دوره که
برای اولین بار اکثریت در اختیار زنان میباشد، به مراتب انتظار
بیشتری دارد.
من، به تماس های خود با دیگر کاندیداهای انتخاباتی، نمایندگان
ایرانی در پارلمان ها ادامه خواهم داد. امیرحسن قاسمی نژاد
تفرشی، دبیر کنگره را که از انتقاد همراه با ارائه
راه حل
استقبال میکند را فراموش نکرده و نظرات خود در این رابطه را به
اشتراک گذاشته ام و
توضیح
داده ام که اگر من در این نهاد، قدرت اجرایی داشتم، این گونه
عمل مینمودم:
- بلافاصله در تمام صفحات متعلق به کنگره در سوشیال مدیا و از
طریق ارسال ایمیل به لیست چند ده هزار نفری که این نهاد در
اختیار دارد، اطلاع رسانی میکردم. از دیگران نیز تقاضا مینمودم
که آنها نیز در اطلاع رسانی همراه گردند.
- کمیته حمایت از فیروزه و دریا را راه اندازی کرده و از
داوطلبین، بخصوص زنان تقاضا میکردم که به این حرکت بپیوندند.
- تقسیم کار میکردیم. به جمع آوری اطلاعات، تماس با قربانیان،
تماس با رسانه ها، تماس با نمایندگان، بخصوص نمایندگان ایرانی
در پارلمان، سازمان های مدافع حقوق زنان، سازمان های حقوق بشری
اقدام مینمودیم.
- تظاهراتی را بخصوص در مقابل اداره پلیس، همراه با گروه های
دیگر ایرانی و غیر ایرانی تدارک میدیدیم.
- مصاحبه هایی را با شخصیت های اجتماعی، زنان قربانی تبعیض،
تعرض، اذیت و آزار جنسی، ترتیب میدادیم.
- بخصوص به برپایی کمپین جمع آوری کمک های مالی برای پرداخت
هزینه های سنگین حقوقی قربانیان، اقدام میکردیم.
در یک جمله، کامیونیتی را در رابطه با موردی که به همه ما
مربوط می شود، بسیج میکردیم، و پیرامون موضوعی که همگان
میتوانند در آن اتفاق نظر داشته باشند، همصدا می شدیم و حس
تعلق و یکپارچگی بوجود میاوردیم.
برای کنگره و کامیونیتی، اعتبار و برای قربانیان، حمایت، کسب
مینمودیم. به جامعه بزرگتر، بخصوص سیاستمداران، جلوه دیگری از
مولتی کالچرالیسم را یادآور میشدیم و میان نظام حاکم و جامعه
مهاجر، توازن برقرار میکردیم.
تنوع فرهنگی، یکی از عوامل ساختاری کانادا است که خواسته و یا
ناخواسته به آن کمتر توجه و نادیده گرفته میشود.
"نظام حاکم"، بر پایه سه عامل بنا شده است:
آنگلوساکسن،
فرهنگی که خود را متفات و برتر میداند،
سپید پوستی
که از نظر نژادی خود را بهتر میداند،
و از جنسیت
مردانه
ای که در بعضی جنبه ها باعث شرم بشریت است میگوید، تا دراقلیت
بودن خود را پنهان سازد ولی در عمل، به گونه ای دیگر رفتار
میکند.
با افزایش مهاجرین، در ظاهر و در حد حرف، برای تفاوت ها ارزش
قائل شده که به عنوان توان جمعی شناخته میشود.
ایکاش کنگره ایرانیان نیز اینگونه میاندیشید و فعالیت های خود
را در این مسیر متمرکز مینمود، حس تعلق را افزایش و از همصدایی
در اموری که به کانادا مربوط میگردد، بهره میگرفت.
اگر کامیونیتی ها از چنین توانی برخوردار بوده و با یکصدایی
بیشتری عمل می کردند، آیا تبعیض و تعرضات نژادپرستانه،
میتوانست به صورت و شدت فعلی، وجود داشته باشند؟ و یا اینکه
اقلیتی، بر اکثریت جامعه حکومت کند؟
مواردی همچون فیروزه و دریا، فرصتی استثنایی به وجود می آورد
تا نگاهمان را به سوی کانادا و جامعه ای که در آن زندگی
میکنیم، متمرکز کنیم و در روش تربیت و پرورش فرزندان خود بیشتر
دقت و توجه داشته باشیم.
صفحه
اصلی
|