|
نخستوزیر محترم، آقای مارک کارنی،
من این نامه را بهعنوان یک
شهروند که به
کانادایی بودن خود افتخار میورزد مینویسم، که
۳۵
سال پیش برای فرار از ستم و سرکوب یک رژیم دیکتاتوری به این
کشور پناه آورده است. به عنوان یکی از میلیونها ایرانی در
دیاسپورا، من در کانادا به آرمانهایی برای آینده دنیا بر
پایهی دموکراسی، حاکمیت قانون و احترام به کرامت انسانی دست
یافتهام. اینها ارزشهایی بودند که به من خوشامد گفتند،
زندگی جدیدم را شکل دادند، و وفاداری عمیق من به این کشور را
پدید آوردند.
هویت منحصربهفرد کانادا بر پایهی چندفرهنگی بودن بنا شده
است. نه فقط بهعنوان یک سیاست داخلی، بلکه بهعنوان یک اصل
اخلاقی که به صداها و دیدگاههای گوناگون کرامت میبخشد. اما
متأسفانه، در حالی که در داخل کشور چندفرهنگی بودن را جشن
میگیریم، آن را بهندرت در سیاست خارجی خود بازتاب میدهیم.
این اصل اغلب و صرفن، یک برچسب نمادین باقی مانده، و نه یک
راهنمای زنده برای عمل در صحنهی بینالمللی. در لحظات بحرانی
جهان، زمانی که تنوع دیدگاهها باید راهنمای عمل ما باشد، دولت
ما غالباً بدون تأمل و یا پرسش، مواضع متحدان قدرتمند را تکرار
میکند.
امروز، با شعلهور شدن بیشتر خشونت در خاورمیانه، من و بسیاری
دیگر با نگرانی عمیق نظارهگر هستیم. نه فقط بهخاطر رنج
غیرنظامیان بیگناه، بلکه بهخاطر سکوت، همسویی و
سادهسازیهای خطرناک دولتهای غربی، از جمله دولت خودمان.
انکار قوانین بینالمللی، ناتوانی در حمایت از راهحلهای
دیپلماتیک، و نبود همدلی با تمامی جوامع آسیبدیده، بر عدم
وجود نگاه چندفرهنگی در سیاست خارجی ما گواهی میدهند.
چندفرهنگی بودن نباید فقط به معنای مدارایی باشد. بلکه باید
تعهدی باشد به عدالت، که بازتابدهندهی تجربهها و تاریخ
ملتهای گوناگونی است که کانادا را خانهی خود میدانند. باید
ما را وادار کند تا صدای ایرانیان، فلسطینیها، یهودیان،
عربها، کردها و بسیاری دیگر را بشنویم. کسانی که هزینههای
جنگ، استعمار و استبداد را بهخوبی میشناسند. این اصل میبایست
ما را به کنش مستقل تشویق کند، نه به همسویی کورکورانه. وقتی
کانادا از بازتاب دادن این صداها در عرصهی جهانی بازمیماند،
بنیان هویت ملی خود را تضعیف میکند.
در همین حال، میخواهم معضل پیچیده و دردناک بسیاری از
ایرانیان دیاسپورا را نیز با شما در میان بگذارم. ما بار سنگین
دیکتاتوری را با خود حمل میکنیم و آرزومند روزی هستیم که مردم
ایران در آزادی، کرامت و خودمختاری زندگی کنند. احتمال تغییر
رژیم، بهطور طبیعی، به دست مردم، و نه به دست قدرتهای
خارجی و به بهایی سنگین و انسانی، در دل ما امید برمیانگیزد.
ما میان امیدی محتاطانه و اندوهی عمیق گرفتار شدهایم. امید به
آیندهای بهتر، و اندوه برای رنجی که اغلب با «آزادیبخشی» از
بیرون همراه است. وقتی بمبها میبارند یا تحریمها شدید
میشوند، این دیکتاتورها نیستند که خون میدهند، بلکه مردم
عادی، دانشجویان، کودکان و سالمندان میباشند. آزادی واقعی را
نمیتوان با زور تحمیل کرد. بلکه باید بهدست مردم، برای مردم،
و با پشتیبانی جامعهی بینالمللی بر پایهی احترام، نه کنترل،
ساخته شود.
آنچه حتی نگرانکنندهتر است، راهبرد ژئوپلیتیکی گستردهتری
است که به نظر میرسد در حال اجراست. راهبردی که در آن ایران و
اسرائیل هر دو به ابزاری برای بیثبات کردن و تفرقهافکنی در
جهان عرب و اسلام بدل شدهاند. این منطقه، سرشار از منابع
طبیعی، بهویژه نفت، و در موقعیتی ژئواستراتژیک در مسیر تجارت
جهانی قرار دارد. اما شاید آنچه برای قدرتهای مسلط جهانی از
همه تهدیدآمیزتر است، پتانسیل وحدت در این منطقه باشد. تاریخ،
زبان، دین و پیوندهای فرهنگی مشترک میان کشورهای مسلمان
میتواند پایهی شکلگیری یک بلوک قدرتمند باشد، بلوکی که قادر
به ابراز استقلال و همکاری واقعی منطقهای است. این پتانسیل نه
بهعنوان فرصتی برای صلح، بلکه بهعنوان تهدیدی برای نظم موجود
جهانی دیده میشود. بهجای حمایت از وحدت و خودمختاری،
قدرتهای غربی در طول تاریخ سیاست تفرقه و تسلط را در پیش
گرفتهاند. آنها ایران و اسرائیل، دو ملت غیر عرب را بهعنوان
ابزارهای منطقهای به کار میگیرند، جنگ را به جای دیپلماسی
دامن میزنند، و ترس را جایگزین همبستگی میکنند. زمانی که
رهبران غربی میگویند «اسرائیل حق دفاع از خود را دارد»، اغلب
واقعیت تلختری را پنهان میکنند. اینکه اسرائیل ابزاری شده
برای اجرای سیاستهایی تهاجمی که دولتهای غربی نمیخواهند
بهطور مستقیم مسئول آن باشند. نتیجه آن، درگیری بیپایان است
که از قبل از جنگ جهانی دوم شاهد آن بوده و هستیم. درگیری که
منطقه را در وضعیتی متفرق، وابسته و ناتوان از ایستادن بر پای
خود نگاه داشته است.
هم مردم ایران و هم مردم اسرائیل قربانیاند. قربانی چرخههای
خشونت، دههها دخالت خارجی، و نظامهای سیاسی ناکارآمد. و هر
دو شایستهی چیزی بیش از بازیچه بودن در محاسبات راهبردیاند.
آنها شایستهی کشوری چون کانادا هستند که صدای صلح باشد، صدای
کرامت، و صدای نظمی بینالمللی بر پایهی قانون، نه وفاداری
کورکورانه.
نخستوزیر کارنی، از شما میخواهم که شجاعت رهبران پیشین
کانادا را به یاد آورید. کسانی که در برابر فشارها راهی مستقل
را برگزیدند. بحران اخیر در خاورمیانه، نتیجهی طبیعی
سیاستهایی است که بر سلطه و استعمارگرایی استوار بودهاند،
نه بر گفتوگو. این سیاستها که عمدتاً توسط دولتهای پیاپی
ایالات متحده شکل گرفتهاند، نه صلح به ارمغان آوردهاند و نه
عدالت. اکنون زمان آن فرا رسیده که کانادا و اروپا، فاصلهی
انتقادی خود را از این سیاستها حفظ کنند، صدای مستقل خود را
بازیابند، و سیاست خارجیای بنا نهند که بر پایهی ارزشهای
مردم خود باشد، نه منافع قدرتی فرامنطقهای.
جایگاه کانادا را بهعنوان حافظ صلح بازگردانید. بگذارید
چندفرهنگی بودن، سیاست خارجی ما را نیز هدایت کند، نه فقط
جشنوارههای داخلیمان را. بگذارید کشوری باشیم که صدای مردمش
را میشنود و با وجدان عمل میکند، مستقل، قانونی، و
بازتابدهندهی واقعی تنوعی که این کشور را خارقالعاده و مورد
احترام جهانیان قرار داده است.
با احترام،
مِهدی شمس
یک شهروند سربلند کانادایی
An Open Letter to Prime Minister Mark Carney
Dear Prime Minister Carney,
I write to you as a proud Canadian who immigrated to this
country 35 years ago, seeking refuge from the oppression of
a dictatorship regime. As one of several million Iranians in
the diaspora, I found in Canada a beacon of hope—one
grounded in democracy, the rule of law, and respect for
human dignity. These are the values that welcomed me, shaped
my new life, and earned my deep loyalty to this country.
Canada’s unique identity is built on
multiculturalism—more than just a domestic policy, it is a
moral principle that recognizes the dignity of diverse
voices and perspectives. But sadly, while we celebrate
multiculturalism at home, we rarely see it reflected in our
international actions. It remains a symbolic label, not a
living principle in our foreign policy. In moments of global
crisis, when diverse perspectives should guide our approach,
our government instead echoes the positions of powerful
allies, often without question or reflection.
Today, as the Middle East once again falls into violent
turmoil, I and many others watch with profound concern—not
only because of the suffering of innocent civilians, but
because of the silence, alignment, or oversimplification
coming from Western governments, including our own. The
denial of international law, the failure to advocate for
diplomatic resolution, and the apparent lack of empathy for
all affected communities reveal the absence of a truly
multicultural lens in our foreign policy.
Multiculturalism should mean more than tolerance—it
should mean a commitment to justice that reflects the lived
experiences and histories of the diverse people who call
Canada home. It should compel us to hear the voices of
Iranians, Palestinians, Jews, Arabs, Kurds, and countless
others who know the cost of war, colonization, and
authoritarianism. It should inspire independent action, not
automatic alignment. When Canada fails to represent these
voices on the global stage, it undermines the very
foundation of our national identity.
At the same time, I want to share the complex and painful
dilemma faced by many in the Iranian diaspora. We carry the
trauma of dictatorship and long for the day when the people
of Iran can live freely, with dignity and
self-determination. The prospect of regime change naturally
stirs hope in our hearts. Yet too often, such change is not
led by the people themselves—it is driven by foreign
interests, imposed from the outside, and accompanied by
devastating human costs. We are caught between cautious hope
and deep sorrow: hope for a better future, and sorrow for
the suffering that so often accompanies foreign-led
“liberation.” When bombs fall or sanctions tighten, it is
not the dictators who bleed, but ordinary families,
students, children, and elders. True freedom cannot be
delivered by force—it must be built by the people, for the
people, with the support of the international community
rooted in respect, not control.
What is even more troubling is the broader geopolitical
strategy that appears to be unfolding—a strategy in which
both Iran and Israel are used as instruments to destabilize
and fragment the Arab and Muslim world. This region, rich in
natural resources—especially oil—and located at the
crossroads of global trade and power, holds immense
strategic value. But perhaps more threatening to those who
seek to dominate it is the region’s potential for unity: the
shared history, language, religion, and cultural ties among
Muslim-majority nations could form the foundation of a
powerful bloc—one capable of asserting true independence and
regional cooperation. That potential is seen not as an
opportunity for peace, but as a threat to existing global
hierarchies. So, instead of supporting unity and
self-determination, Western powers have historically chosen
to divide. They use Iran and Israel, two non-Arab nations,
as regional tools, pushing conflict where diplomacy might
succeed, and stoking fear where solidarity might emerge.
When Western leaders declare that “Israel has the right to
defend itself,” it often masks a deeper, more cynical truth:
that Israel is being used to carry out aggressive policies
Western powers are unwilling to own. The result is endless
conflict—conflict that ensures the region remains
fragmented, dependent, and unable to rise on its own terms.
Both the people of Iran and the people of Israel are
victims—of cycles of violence, decades of foreign
interference, and broken political systems. And both deserve
better than to be treated as pawns in strategic
calculations. They deserve a Canada that speaks up for
peace, for dignity, and for an international order rooted in
law, not loyalty.
Prime Minister Carney, I urge you to show the courage of
past Canadian leaders who were unafraid to chart a different
path, even in the face of pressure. The recent escalation in
the Middle East is not a spontaneous eruption—it is the
bitter fruit of long-standing policies rooted in dominance
rather than dialogue, and control rather than cooperation.
These policies, shaped largely by successive U.S.
administrations, have brought neither peace nor justice. It
is time for Canada—and Europe—to take critical distance, to
reclaim their independent voice on the world stage, and to
begin building a foreign policy that reflects not the
interests of a superpower, but the values of their own
people.
Reclaim Canada's place as a peacekeeper. Let
multiculturalism guide our foreign policy, not just our
festivals. Let us be a country that listens to its people
and acts with conscience—independent, lawful, and truly
representative of the rich diversity that makes this country
extraordinary.
Respectfully,
Medi Shams
A Proud Canadian Citizen
|
به عنوان یکی
از چند میلیون ایرانی دیاسپورا
هویت منحصر
بهفرد کانادا
سادهسازیهای
خطرناک دولتهای غربی
همسویی
کورکورانه
آزادی واقعی
به دست مردم
استفاده
ابزاری از ایران و اسرائیل برای بوجود آوردن بیتباتی در منطقه
شایسته کشوری
چو کانادا برای صدای صلح، کرامت و نظمی بینالمللی
شجاعت رهبران
پیشین کانادا
کانادا به
عنوان حافظ صلح
|
