December 11,  2014
با تشکر از ایران استار و شهرما  

حال اگر بخواهیم واقعن به مهاجرین تازه وارد خدمت کرده، از پناهجویان، از کارگران، از آنهائی که در گیر تاخیر بررسی پرسشنامه های شهروندی خود میباشند، از آنهائی که حساب های بانکی شان بسته میشود، حمایت کنیم، و یا به برقراری جلسات اطلاع رسانی فرهنگی بپردازیم، و یا با موضوعاتی همچو تعرض لفظی به خلیج فارس برخورد کنیم، درمیباییم که چه نیروی عظیمی لازم داریم.  کمیته های مشارکت جمعی و حقوق بشر نشان داده اند که حتی در بحرانی ترین زمان و بد ترین شرایط میتوان فعالیت نمود. مسلمن اگر هییت مدیره تمایلی به همکاری از خود نشان میداد، کمیته های بیشتری تا به امروز تشکیل میشد.

حال اگر تعداد این کمیته ها افزایش یابند، آیا هییت مدیره میتواند اهداف دیگری جز اهداف تعیین شده توسط این کمیته ها را دنبال کند؟ آیا خود بخود تعداد بیشتری ازافراد جامعه در تصمیم گیریها شرکت نخواهند داشت؟ آنهم افرادی که از طریق عمل و نه گفتار خواسته های خود را عنوان کرده و در بوقوع پیوستن آنها آستین ها را بالا میزنند. البته قابل توجه و تذکر است که معمولن این کمیته ها تحت تاثیر تجربه، علاقه و از خود گذشتگی تنی چند از آنهائی قرار میگیرند، که بدون آنکه بخواهند ریاست کنند، رهبری را به عهده گرفته و فعالیت ها را پیش میبرند. این خود از نکات مثبت این ساختار میباشد که میتواند افراد لایق را به جامعه معرفی، به هییت مدیره راه بری، و چه بسا از آنها نمایندگان و رهبرانی برای کامیونیتی و جامعه بزرگتر بسازد.

به نظر میاید که تغییر و تحول در کنگره از طریق راس هرم که هییت مدیره باشد، ناممکن و فکر و خیالی بیش نیست. باید امید و توجه را به کمیته ها که میتوانند پایه های بنیادی کنگره باشند، دوخت. با جذب تعداد هر چه بیشتر از افراد جامعه و مشارکت دادن آنها در فعالیت ها و تصمیم گیریها، چهره کنگره را در اذهان عمومی تغییر داد. برای آنهائی که میخواهند مدیریت این ارگان را بدست گیرند باید روشن و مشخص گردد که اعضاء، آنها را به عنوان خدمتگزاران جامعه انتخاب میکنند. به ولی، وکیل، رئیس و یا کسانی که بد و خوب آنها را تشخیص دهند، یا بخواهند به جای آنها تصمیم گیری کنند، ویا اینکه از این سازمان در جهت منافع شخصی و گروهی خود سوء استفاده نمایند، نیازی ندارند.

بیائیم گردهمائی روز یکشنبه 30 نوامبر را به عنوان پایان، و گردهمائی که قرار است در روز یکشنبه آینده 14 دسامبر ساعت دو بعد ازظهر در سیویک سنتر نورت یورک برقرار گردد، آغاز فصلی نو برای کنگره و کامیونیتی بپنداریم. این را وظیفه خود بدانیم که باید در سرنوشت این سازمان و جامعه ای که در آن زندگی میکنیم نقشی داشته باشیم. طوری رفتار نمائیم که اگر نتوانستیم به نتایج مطلوب دست یابیم کسی دیگری را جز خود مقصر ندانیم.

برای آغاز حرکت در این مسیر میتوان در رابطه با بسته شدن حساب تعدادی از دانشجویان ایرانی که اخیرن توسط بانک "سی آی بی سی" صورت گرفته، کمیته ای تشکیل داده و کار نیمه تمامی را که در برخورد با بانک "تی دی" آغاز کرده بودیم، به پایان برسانیم. از وکلا، فعالان اجتماعی، متخصصین، افراد با تجربه در این زمینه، رسانه ها و کلیه علاقمندان دعوت نمود که با بسیج همگانی با این حرکت تبعیضی مبارزه نمایند. پیامی، هم به جامعه بزرگتر، هم به کامیونیتی و بخصوص به خود بدهیم، که از این به بعد با آنچه در رابطه با منافع جمعی ما میباشد، به نحو دیگری برخورد خواهیم کرد. پایه های سال 2015 را در همین روز های پایانی امسال بنا کنیم و در راه بوجود آمدن اتحاد و همبستگی قدم برداریم. در نظر داشته باشیم که آن هدف نهائی نبوده، ولی بدون آن نمیتوان در جامعه بزرگتر تاثیر گذار بوده، و یا جای خالی خود را در آن پر کنیم.

از کلیه افراد جامعه دعوت میشود که با "لایک" کردن صفحه فیسبوک کمپین " I'm an Iranian-Canadian too" در جریان تغییرات بنیادی که در پیش است قرار گیرند.

facebook/hambastegi.hemayat
facebook/ICC 2014Election 
facebook/Let’s Talk Iranian Canadian Congress!  I'm an Iranian-Canadian too

در رابطه با کنگره ایرانیان آنچه بیشتر از همه بر زبان آمده و می آید، گلایه از مشکلات بوده و هست. آیا تا به حال برای خود تصویری از یک کنگره ایده ال در نظر داشته ایم؟ هر ساله غیر از آنکه در باره کاستی ها سخن گفته باشیم و یا اینکه در مقابل کجروی ها مقاومت کنیم، آیا کاردیگری کرده ایم تا که آن مشکلات دوباره تکرار نگردند؟ غیر از چهار چشمی نگریستن بر نحوه برگزاری انتخابات و شمارش آراء جهت جلوگیری از تقلب، و یا سعی و تلاش در تغییر اساسنامه در جهت اضافه نمودن غل و زنجیرها، چه کرده ایم؟ آیا منتظر آن هستیم که به خودی خود مشکلات برطرف شوند، معجزه ای صورت گیرد، هییت مدیره ای خالص و یکدست بوجود آمده، تا اوضاع را از این رو به آن رو کند؟ حتی اگر هییت مدیره ای دلخواه ما تشکیل شود، چگونه نه نفر به تنهائی میتوانند از پس تمام مشکلات برآیند؟

کمیته های بازنگری اساسنامه، مشارکت جمعی، حقوق بشر و فرهنگی که برای اولین بار شکل گرفته اند، نمونه های بارزی میباشند تا که در یابیم برای بوجود آوردن تغییرات بنیادی،  احتیاج به نیرو و نفرات بسیار میباشد. کمیته مشارکت جمعی با ده عضو فعال و جلساتی که بطور منظم هر هفته بر قرار میشود، برای افزایش تعداد اعضا به هزارنفر، نیاز به چهارماه تلاش بی وقفه دارد. شاید که این فعالیت در صورت موفقیت بتواند یکی از مشکلات اساسی کنگره را که پائین بودن تعداد اعضایش میباشد حل کند، ولی مشکلات کامیونیتی محدود به مشکلات کنگره نبوده و هر کدام نیاز به فعالیت و زمان بسیار دارد.

تا به امروز هییت مدیره ها غیر از صدور بیانیه های زنجیره ای، نوشتن نامه و دیدار هائی با مقامات دولتی که معمولن به ابتکار دولمتردان و در جهت تائید سیاست های اتخاذی شان بوده،  و یا تشکیل چند گردهمائی فرمایشی که جدیدن برگزاری گالا نیز به آن اضافه شده است، در کارنامه های خود، فعالیت های دیگری نداشته اند. خواه نا خواه اگر هییت مدیره ای بخواهد آنطور که باید و شاید به جامعه خدمت کند نیاز به مشارکت قابل توجه بسیاری از داوطلبین میباشد. فعالیت هائی که امسال برای اولین بار آغاز شده اند، نشان میدهند که این نوع فعالیت ها میبایست از طریق کمیته های اجرائی و افراد کامیونیتی صورت بگیرند. کمیته مشارکت جمعی به خوبی نشان داده است که چگونه علاقه، توجه، حضور و مشارکت تعدادی داوطلب به همکاری، لازم و کافی میباشد. هییت مدیره نه تنها تا به حال در این جلسات حضور نداشته، بلکه به عکس کارشکنی و مشکلاتی هم بر سر راه آنها بوجود آورده است. در هفته ای که گذشت این کمیته آغاز کمپین "من هم یک ایرانی-کانادائی هستم" را از طریق اعلامیه ای که در سه نشریه ایران استار، سلام تورنتو و شهرما به صورت رایگان به چاپ رسید، به اطلاع عموم رساند. به همت جناب زرین مهر، اولین برنامه تلویزیونی آنها در  "آی تی سی" جهت معرفی کنگره و کمپین برگزار گردید. شرکت در جلسه گردهمائی روز یکشنبه 14 دسامبر کنگره، ایراد سخنرانی، پخش فلایر، عضو گیری از دیگر برنامه های آنها میباشند. مهمتر از همه برگزاری اولین گردهمائی دوستانه، جهت آشنائی اعضای جدید و داوطلبین با یکدیگر در روز پنجشنبه 18 دسامبر بین ساعات 7 الی 10 شب، در "موکسیز" واقع در 4950 خیابان یانگ از ابتکار عمل های آنان بوده، که برخواسته از ذهن جوان و پویای افراد این کمیته، که اکثرن جوانان آنرا تشکیل میدهند، میباشد.