October 01,  2015
با تشکر از ایران استار و شهرما  

بی مورد نخواهد بود و لازم است باز هم تاکید کنیم که مشکل اصلی کنگره و کامیونیتی عدم مشارکت میباشد، که باعث گشته بعد از چهل سال حضور در کانادا، و بیش از صد و پنجاه هزار ایرانی در تورنتو، کامیونیتی آنطور که باید شکل نگرفته باشد. حاصل آن عدم حس تعلقی میباشد که در بسیاری از افراد نسبت به کامیونیتی دیده میشود. با این اوصاف جای تاسف است که در کمیته سیاست گذاری، و بخصوص در کارگروه بازبینی اساسنامه که در حال راه اندازی میباشد، و تصمیمات اولیه آن در آخرین گردهمائی این کمیته گرفته شده است، باید شاهد جریاناتی باشیم که مغایر با ترویج مشارکت جمعی میباشند. به جای اینکه بازبینی اساسنامه را بهانه ای برای افزایش مشارکت قرار دهیم، و مشارکت را اعتباری بر حاصل کار خود سازیم، چرا باید با حالت خاص و تخصصی جلوه دادن آن، باعث به انزوا کشاندن، حذف اکثریتی جامعه، و ایجاد تفرقه از همان آغاز کار گردیم. آیا این خود محکی بر عدم شفافیت بر بازبینی اساسنامه ای که میبایست در شرایطی مخالف آن صورت گیرد نیست؟

 باز هم جای تاسف است که راه اندازی کارگروه قوانین مهاجرتی که زیر مجموعه ای دیگری از کمیته سیاست گذاری میباشد، که اولین جلسه آن برای روز چهارشنبه سی ام سپتامبر تدارک دیده شده، در چنان بی نظمی و عدم اطلاع رسانی صورت می گیرد، که بی شک نخواهد توانست آنطور که باید فعالیت خود را آغاز کند. لایحه سی 24 که قرار است موضوع اصلی باشد که فعالیت های این کارگروه پیرامون آن شکل گیرند، کم و بیش همه مهاجرین را تحت تاثیر عواقب خود قرار داده  و یا در آینده قرار خواهد داد. این موردی میباشد که نه تنها کنگره، بلکه تک تک ما میبایست به آن اهمیت بسیار دهیم. مشارکت جمعی هر چه بیشتر افراد کامیونیتی، بخصوص آنهائیکه هم اکنون با آن درگیر میباشند ضروری میباشد. لازم است که حتی اگر امروز و بصورت مستقیم  تحت تاثیرعواقب این قانون قرار نگرفته ایم، از ابتکار عمل و همتی که آریانا ادیب راد، کارشناس امور مهاجرتی، در راه اندازی این کارگروه به خرج داده است، استقبال نمائیم. با اطلاع رسانی در سطح وسیع کمک نمائیم که آنهائیکه در این رابطه با مشکلاتی مواجه شده اند شناسائی گردند. با شرکت در جلسات آموزشی از پیچ و خم این قوانین سر در آورده و با پیوستن به مبارزاتی که در سطح وسیعتری در جامعه در حال وقوع میباشند، به سهم خود در مبارزه علیه این قانون که مخالف منشور حقوق و آزادی های شهروندی کانادا میباشد، بپیوندیم. برای اطلاعات بیشتر و شرکت در این کارگروه میتوان از طریق ایمیل کمیته سیاست گذاری policy@iccongress.ca   با آریانا تماس گرفت.

در کشور های دموکراتیک مهمترین عاملی که هر شهروند از طریق آن میتواند، در آینده جامعه ای که در آن زندگی میکند تاثیر گذار باشد، رای او در انتخابات میباشد. بار دیگر این فرصت پیش آمده تا بتوانیم از آن در بوجود آوردن تغییرات در مسیری که آنرا صلاح خود و جامعه میدانیم، با رفتن به پای صندوق های رای در نوزدهم اکتبر، استفاده نمائیم. کنگره ایرانیان در این رابطه مناظره ای بین شش تن از کاندیدا های دو حوزه که چهار کاندیدای ایرانی، مایکل پارسا و مجید جوهری از ریچموندهیل، علی احساسی و پویان طبسی نژاد از ویلودیل، از سه حزب کانسرواتیو، لیبرال و نیو دمکرات، در آن شرکت دارند را در روز یکشنبه آینده، چهارم اکتبر، ساعت سه الی شش بعد از ظهر، در آدیتوریم کتابخانه نورت یورک، واقع در شماره 5120 خیابان یانگ، برنامه ریزی کرده است. برای اطلاعات بیشتر میتوان به سایت کنگره  www.iccongress.ca  مراجعه کرد. 

Facebook/hambastegi.hemayat
facebook/ICC 2014Election!  

شاید با مشاهده برنامه تمام روزه ای که یکشنبه گذشته کمیته فرهنگی، در سیویک سنتر نورت یورک به مناسبت روز جهانی صلح برقرار کرد، برای بعضی ها این سئوال پیش آید که آیا واقعن هدف کنگره برگزاری این چنین فعالیت ها میباشد. ورکشاپ برای والدین، نقاشی و سفالگری برای اطفال، سخنرانی، گفتگو، موزیک که همگی در رابطه با موضوع صلح و ارتباط با دیگری و دیگران میباشند، در محیطی بسیار دوستانه و با شرکت داوطلبانه متخصصین، شاید در ظاهر هدف اصلی به نظر بیایند. شاید هم آنهائیکه اساسنامه کنگره را در سال های  2005 الی 2007 تدوین کرده اند از مشکلی همچو بی تفاوتی و عدم مشارکت جامعه در فعالیت های اجتماعی بی خبر بوده، و یا اینکه در کمال آگاهی این تصور را داشتند که با بوجود آمدن نهادی همچو کنگره ایرانیان این مشکل برطرف خواهد شد. متاسفانه شاهد آن هستیم که بعد از هشت سال نه اینکه این نهاد جای خود را در کامیونیتی پیدا نکرده است، بلکه در بی تفاوتی و عدم مشارکت نیز نتوانسته تاثیر گذار باشد.

بند سه اساسنامه کنونی، "ایجاد محیطی سازنده برای شرکت اعضای جامعه ایرانی-کانادائی در فعالیت های گروهی و همکاری برای خدمت به جامعه خود"، تنها بندی میباشد که به صورت مستقیم از فعالیت های گروهی و مشارکت سخن به میان میاورد. ایکاش به نحوی نوشته میشد، و یا اینکه در بازبینی اساسنامه چنان نوشته شود که توجه جامعه، بخصوص دست اندرکاران و هییت مدیره را به این مشکل اساسی که عدم مشارکت میباشد جلب نماید. ناگفته نماند که این فقط کنگره، و یا کامیونیتی ایرانی نیست که با این مشکل روبرو بوده، بلکه بسیاری از بحران هائی که جامعه بزرگتر و کل جهان را در بر میگیرند، ناشی از بی تفاوتی ها و مشارکت جمعی میباشند. شاید حل مشکل در سطح جهانی مشکل باشد، ولی در سطح کامیونیتی و نهاد کوچکی همچو کنگره ایرانیان، اگر توجه کافی به آن شود نباید امری دشوار باشد.

بی شک جو حاکم بر کنگره در سالهای گذشته، و هییت مدیره هائی با اهدافی خاص و دور از منافع جمعی، در عدم بوجود آمدن مشارکت در فعالیت های کنگره، در هشت سال گذشته بی تاثیر نبوده اند. ولی مطمئنن اگر مشارکت جمعی وسیعتری وجود میداشت، نه آن جو میتوانست حاکم گردد، و نه آنکه هییت مدیره ها میتوانستند آنچنان عمل کنند. با تغییراتی که در هییت مدیره کنونی و به طور کلی در کامیونیتی بوجود آمده، به شرط آنکه به مشارکت جمعی اهمیت بیشتری داده شود و به عنوان پایه و هدف اصلی هر گونه فعالیتی گردد، میتوان این امید را داشت که از این طریق بتوان برای مشکلات دیگر به سادگی راه حل هائی پیدا کرد.

با مشاهده آنچه در روز یکشنبه به همت میترا صفاری سرپرست کمیته فرهنگی، و با همکاری داوطلبین این کمیته و کمیته های دیگر صورت گرفت، توانمندی کنگره در رابطه با برگزاری برنامه هائی با کیفیت بالا و با امکانات ناچیز، به اثبات رسید. شاید برای آنهائی که در جریان فعالیت های سال های گذشته کنگره نبوده اند، تعداد پائین شرکت کنندگان در این برنامه از نقاط ضعف آن تلقی شود. ولی برای آنهائی که با چم و خم و تاریخچه کنگره آشنائی دارند، آنچه در این روز اتفاق افتاد بی نظیر و خارق العاده میباشد. اکثر شرکت کنندگان، خود در راه اندازی و به پا کردن این برنامه در آنروز سهمی داشتند. در تدارک خوردنی و نوشیدنی، آماده نمودن سالن، صوت و تصویر، تزئین و ترکیب، سخنرانی، ورکشاپ و برنامه های مخصوص برای اطفال، هر کسی به نحوی خود را برگزارکننده و شرکت کننده می یافت. خوشبختانه از کل برنامه ضبط صوتی و تصویری به عمل آمده است که به تدریج در اختیار همگان قرار خواهد گرفت، تا که مشگ خود ببوید و نه آنکه من عطار بگوید.