|
پپنجشنبه
۱۴ آپریل ۲۰۲۲
درد دل با سمن طبسی نژاد
این آخرین نوشتار از سری مقالات من، تحت عنوان «درد دل ....»
با اعضای هییت مدیره فعلی کنگره است.
اینبار، سمن طبسی نژاد را بصورت نمادین برگزیدم تا از کسانی
بگویم که حضورشان در هییت مدیره ها بیشتر برای پرنگاهداشتن
صندلی و حمایت از فرد و یا گروهی میباشد که امکان پیوستن آنها
به کنگره را بوجود آورده اند.

سمن، برای اولین بار در سال
۲۰۱۸
بدون آنکه انتخاباتی صورت بگیرد به هییت مدیره میپیوندد.
اینگونه پیوستن ها از سال
۲۰۱۶
آغاز گردید، زمانی که بیژن احمدی یک گروه
هفت نفره که
چهار نفر از آنها حتی شرایط لازم برای نامزدی در انتخابات را
نداشتند، به عنوان کاندیدا معرفی کرد. و از آن به بعد، این
روش، مرسوم و هر ساله کم و بیش، به همان منوال ادامه دارد.
سمن طبسی نژاد، مدتی قبل از اینکه برای اولین بار در انتخابات
کنگره شرکت کند،
کمپین
خود را در انتخابات استانی به عنوان کاندیدای ویلودیل از حزب
ان دی پی آغاز کرده بود. تجربه، نشان داد که پیوستن ایشان به
نهادی که هییت مدیره اش علنن در جهت منافع جمهوری اسلامی،
لابیگری میکند، نه تنها کمکی برای ایشان نبوده، بلکه لطماتی را
نیز در اذهان عمومی نسبت به آن حزب وارد ساخت.
سمن و برادرش پویان طبسی نژاد که ایشان نیز مانند سمن به مدت
پنج سال در
هییت مدیره کنگره فعالیت کرده و در انتخابات فدرال
۲۰۱۴
از حزب ان دی پی در منطقه ویلودیل حضور داشت، خاطراتی را از
خود به جای گذاشتند که تاثیرات مخربشان در فعالیت های آینده
آنها، بی تاثیر نخواهند بود.
فرصت طلبی به کنار، کنگره ایرانیان، نهادی نیست که افراد برای
پیوستن به هییت مدیره اش، رغبتی داشته باشند. در اکثر مواقع،
این افراد به علت عدم آشنایی با ماهیت و انگیزه کسانی که آنها
را برای مشارکت ترغیب میکنند و عدم شناخت کافی آنها از
کامیونیتی و این نهاد، در چنین موقعیت هایی قرار میگیرند.
ولی آنچه سئوال برانگیز است، اصرار آنها در باقی ماندن در هییت
مدیره است. البته سمن طبسی نژاد در سال گذشته با بیش از
۶ جلسه
غیبت، که بیشتر از حد مجاز است، به گونه ای، کناره گیری خود را
اعلام کرده بود. ولی هییت مدیره از سر ناچاری با
مشروعیت
بخشیدن به غیبت های ایشان، سعی کرد تا خطایی را با خطای دیگری
جبران نماید.
این نیز برای اولین بار صورت نمیگیرد، در سال
۲۰۱۶
در زمان ریاست بیژن احمدی با وضعیت مشابهی مواجه بوده ایم.
بهزاد جزی زاده و علی بانگی، با اینکه از مدت های قبل، عملن
کناره گیری
کرده بودند، استعفایشان تا پایان سال اعلام نشد تا از ورود
کاندیداهای مخالف که میتوانستند مشکل آفرین باشند، جلوگیری به
عمل آید.
اگر با سمن طبسی نٰژاد،
مطابق با اساسنامه رفتار شده بود، نیروی جدید و تازه نفسی
میتوانست به هییت مدیره بپیوندد. چه بسا که یکی از دلایل ابقای
سمن، به گونه ای ممانعت از پیوستن محمد وحیدی راد بوده است.
در سایت انجمن اعضای کنگره ایرانیان، بخشی را به
صورتجلسات
هییت مدیره اختصاص داده ام و این امکان را بوجود آورده ام که
با استفاده از دگمه های «کنترل+اف» بر روی کیبورد و تایپ نام
عضو مورد نظر، بتوان به میزان حضور و فعالیت های آن شخص در طول
سال، دسترسی داشت.
پذیرش سرپرستی کمیته سوشیال مدیا و کمیته فرهنگی در اولین نشست
هییت مدیره، و شروع غیبت ها از جلسه دوم، نشان دهنده آن است که
حضور سمن در هییت مدیره، تا چه اندازه لازم و جدی بوده است.
اگر توجه و
تذکرات من
نبود، چه بسا که سمن طبسی نٰژاد میتوانست به غیبت های خود در
سال دوم نیز ادامه داده و به عنوان یکی از اعضای هییت مدیره به
حساب می آمد. متاسفانه از ماه دسامبر گذشته، صورتجلسه ای منتشر
نشده است تا از وضعیت فعلی با خبر باشیم.
از آنجاییکه این آخرین نوشتار از این سری مقالات است، شاید بی
مورد نباشد که با توضیحات و جمع بندی کوتاهی، خاتمه یابد.
عنوان «درد دل» را انتخاب کردم چون اولن دریافتم که اعتراضات،
اطلاع رسانی ها و نامه های سرگشاده، دیگر اثری ندارند. با خود
گفتم که شاید سخنان برخاسته از دل، با گوش دل شنیده شوند و
کمتر کدورت بوجود آورند. ولی متاسفانه نه تنها باب طبع آدمین
های فوروم کنگره قرار نگرفتند، بلکه در آنها قصد و نیت اذیت
وآزار دیدند و جز یکی از آن مقالات، مابقی از حق انتشار در
فوروم، محروم شدند.
ولی ایکاش که حاصل این حساسیت ها، اگر جوابگویی و روابط
دوستانه نباشد، حداقل توجه و هوشیاری، به همراه داشته باشد.
بخصوص در کسانی که با شعار صلح و همبستگی، این نهاد را در
اختیار خود گرفته اند.
اگر این پنج نفر را مخاطب قرار دادم، جنبه نمادین داشته، وگرنه
با هیچکدام از این افراد، نه آشنایی قبلی و نه خصومتی داشته ام
که بخواهم از طریق نوشته هایم به تسویه حساب بپردازم. محسن
خانیکی، یونس زنگی آبادی، و سمن طبسی نژاد را برگزیدم چون
آشنایی بیشتری با آنها داشته و ابقایشان در هییت مدیره، بعد از
پرونده حقوقی را، از دلایل اصلی شکست هییت مدیره فعلی میدانم.
آرزو خدیر، در جایگاه نیابت را مخاطب قرار دادم تا بلکه با
یادآوری نقش مخربی که زنان کامیونیتی تا امروز در کنگره ایفاء
کرده اند، حساسیتی در آنها بوجود آورم. و بالاخره نمیتوانستم
به آنچه رضا نامداری از طریق فوروم کنگره، بر این نهاد روا
میدارد، با تعرض به آزادی بیان، به منشور حقوق و آزادی های
کانادا اهانت میکند، و یکی از مسببین اصلی ریزش تعداد اعضاء
میباشد، بی تفاوت باشم.
اگرچه موفق نشدیم که کنگره را در مسیر درست خود قرار دهیم، ولی
همدیگر را بهتر شناختیم و با مشکلات این نهاد بیشتر آشنا شدیم
و به ضعف های فرهنگی خود در مشارکت جمعی پی بردیم. باشد که با
بهره
گیری از تجربیات به دست آمده و با افزایش مشارکت و تاثیرگذاری
در جامعه بزرگتر، به یکدیگر یاری رسانیم و به کامیونیتی خدمت
کنیم.
با این امید که افرادی مانند شعله خلیلی که به مدت
۸
سال، سوده قاسمی و محسن خانیکی هر کدام
۶
سال، بیژن احمدی، یونس زنگی آبادی، پویان و سمن طبسی نٰژاد با
۵
سال حضور در هییت مدیره، با کمی تعمق به آنچه بر این نهاد روا
داشته اند که حاصل آن، از طرفی
ممانعت از
توانمندی، و از طرف دیگر، دوقطبی شدن کامیونیتی است، پی برده
باشند.
متاسفانه، دلسردی، ناامیدی و خستگی را میتوان به شکل های مختلف
نزد
فعالان اجتماعی
در رابطه با کنگره و مبارزات علیه جمهوری اسلامی مشاهده نمود.
شاید زمان آن رسیده در نحوه پندار، گفتار و کردار خود تغییراتی
را بوجود آوریم و توجه و نیروی خود را به گونه دیگری بکار
گیریم.
از طرفی، امسال، دو انتخابات در پیش داریم، و از طرفی هم، شخصن
در موقعیتی قرار گرفته ام که باید
با
بحران ناشی از فعالیت های بساز و بفروش ها، و عدم وجود قوانین
در جهت حمایت از مستاجرین املاک تجاری، از نزدیک، تجربه و دست
و پنجه نرم کنم.
به همین جهت، تحت عنوان «ویلودیل صدایت را بلند کن» فعالیت
هایی را که به کل جامعه مربوط میگردد آغاز کرده ام. قصد دارم
که از این طریق، به مشکلاتی از قبیل کمبود واحدهای مسکونی،
تاخیر در برنامه ریزی های توسعه شهری، سرمایه های سرگردان،
پولشویی، حاکمیت فرهنگ سودبری حداکثری، بپردازم. از کسانیکه به
کامپیوتر و اینترنت دسترسی دارند، دعوت میکنم که از هم اکنون
با مراجعه به
سایت و صفحه
فیسبوکی که
در این رابطه راه اندازی کرده ام، به من بپیوندند.

www.WRYV.ca
Facebook
|