Iran-Canadian Congress Members Association - ICCMA - Weekly Articles

Main Articles Photo Gallery Videos Minutes Media ICC-Pedia
 Finance Protocols Elections By-Law Legal AbstractsCharter
 E-mails  Hambastegi ICC Club For Democracy

 

مقالات هفتگی -  با تشکر از نشریه شهرما

 


416-512-9915

انجام کلیه امور طراحی، چاپ و تابلو

طراحی لوگو - وبسایت

_________________

_________________

اجرا و نصب تابلو های تجاری

کرافیک روی دیوار

گرافیک روی ماشین

شیشه نویسی

تابلو های ساختمانی

____________________

6186 Yonge St.,
North York, ON M2M 3X1

 

 

 


پپنجشنبه ۵ می ۲۰۲۲

آتش سوزی های بی دود

از آنجاییکه سری مقالاتی که در پیش گرفته ام در رابطه با بحران مسکن و ساخت و سازهستند، مطرح کردن واقعه غم انگیزی که هفته گذشته در ویلودیل صورت گرفت، نه تنها بی مورد نیست، بلکه کمک میکند تا بهتر و بیشتر به عمق فاجعه ای که هر روز، سایه شومش بر شهرهای ما بیشتر سنگینی میکند، پی ببریم.

کم ارزش شدن روابط انسانی و حاکمیت فرهنگ سودبری حداکثری، میروند که ما را به آدمک هایی تبدیل کنند که ما فقط منافع مادی را در نظر بگیریم.

در پیاده روی های صبحگاهی ام، متوجه جوانی می شوم که محل درختکاری شده پشت ترانسفرماتوری های برق در تقاطع خیابان های فینچ و یانگ را برای زندگی و برپایی چادر خود انتخاب کرده است. هر روز بعضی از لوازمش، از جمله دوچرخه و در روزهای غیر بارانی، پوتین های زمستانی اش را در خارج از چادر میدیدم.

بر این باورم که جهان هستی، برای آموزش ما از هر ترفندی استفاده میکند و درد و رنج دیگران، یکی از آنهاست که اگر متوجه آن گردیم، به حکمت آن پی  می بریم، و آنچه را که باید از آن بیاموزیم، آن درد و رنج ها بیهوده نبوده است.

تنها باری که آن جوان را خارج از چادر دیدم، آنچنان تحت تاثیر قرار گرفتم که بی اختیار در دل آرزو کردم که این آخرین باری باشد که آن چادر را آنجا  می بینم، چونکه او رسالت خود را انجام داده است. 

چند روزی گذشت، بدون آنکه از آن منطقه بگذرم.

تا اینکه جمعه شب گذشته، در آن مسیر و آن محل قرار گرفتم و با تصویری روبرو گشتم که نه تنها آمادگی، بلکه آرزوی دیدنش را هم نداشتم. متاسفانه جز ته مانده های سوخته، اثری از چادر و لوازم شخصی او، در آنجا دیگر نبود. هر چقدر تلخ، اما واقعیت داشت و میبایست آنرا پذیرفت.

به اداره پلیس منطقه در آن نزدیکی و همسایه ها مراجعه کردم. ساکنین نزدیک ترین خانه به آن محل، حتی از حضور آن جوان و چادرش باخبر نبودند، چه رسد به آتش سوزی و آنچه من جویای آن بودم.

واقعه را در سوشیال مدیا در صفحه ای که برای اهالی ویلودیل برپا شده، مطرح کردم. دریافتم که اولین باری نیست که یک بی خانمان، آن محل را برای برپایی چادر و زندگی انتخاب میکند.

اکتبر گذشته، چادر و لوازم زندگی بی خانمان دیگری در آن محل آتش گرفت و کاملن سوخت. البته با این تفاوت که سال قبل، بعد از اعلام عمومی در صفحه صدای ویلودیل از حضور ناخواسته آن چادر و به اصطلاح فرد نامطلوبی که در آن زندگی میکرد، آتش سوزی صورت میگیرد.

این را هم گفته باشم که در مخالفت با پروژه ساخت حدود ۶۰ واحد مسکونی پیش ساخته برای بی خانمان ها توسط شهرداری تورنتو در تقاطع خیابان کامر و بی ویو، معترضین، این صفحه را در سوشیال مدیا برپا کرده اند.

از آنجاییکه این آتش سوزی ها در زمستان و در چادرهایی صورت میگیرند که این از بخت برگشتگان، خود را گرم و آشپزی میکنند، احتمال اینکه غیر عمدی باشند، بسیار است. و از طرفی هم این یکی از ساده ترین روش ها برای مقابله با حضور افرادی است که تصویر خوشایندی از آنها در اذهان عمومی وجود ندارد. بخصوص که میتوان مطمئن بود که این آتش سوزی ها در خاموشی، از یاد خواهند رفت و تمایلی برای تحقیق و عدالتخواهی برای چنین افرادی وجود ندارد. که اگر داشت، این انسان ها در چنین موقعیت های غم انگیری قرار نمیگرفتند. 

واقعن که جای تاسف است که در یکی از شهرهای یکی از هفت کشور بزرگ اقتصاد جهانی، هشت هزار انسان در موقعیتی قرار دارند که مجبورند در چادر، در خیابان، و در این حالت بخصوص، در محلی زندگی کنند که در مجاورت آن، بیشترین ساخت و ساز، توسعه املاک و مستغلات در حال صورت گرفتن است.

البته که طبیعی مینماید که نخواهیم در همسایگی خود واحدهای مسکونی را داشته باشیم که امنیت و آرامش ما و خانواده مان را مختل سازند. ولی اگر همه ما، اینگونه بیندیشیم، این افراد که نمونه هایی از نابسامانی و بی عدالتی های اجتماعی هستند که ما هم، به عنوان عضوی از این جامعه، در آن سهیم هستیم، برای همیشه در خیابان باقی خواهند ماند.

بر این باور بودم که فقط در کامیونیتی ماست که هر نوع اختلاف نظری، به موضوعی سیاسی و در موافقت و یا مخالفت با رژیم مبدل میگردد. فکر میکردم که شاید فقط ما هستیم که تحمل گفتگو را نداشته و خیلی سریع به پرخاش و ناسزاگویی برمیخیزیم و به برچسب و تهمت متوسل میگردیم.

این رویداد، به من نشان داد که انگاری اکثر مردمان، در حالت حساسی قرار دارند که کوچکترین ناسازگاری، کافی است که آنها را درحالت جوشش و انفجار قرار دهد.

با اینکه کمتر از یکماه است به صفحه مجازی گفتگوهای مختص به محله و ساکنین ویلودیل پیوسته ام، بحث و جدل ها در رابطه با دو مطلب من که به بحران مسکن مربوط میگردند، به جایی رسیده اند که آدمین های صفحه، مجبور به متوقف کردن گفتگوها شده اند. خیلی سریع، اهالی محل جبهه گیری کرده و به موافقت و یا مخالفت با جان فیلیون، نماینده ویلودیل در شورای شهر که با این پروژه موافق بوده و آنرا پیش میبرد، و استن چو، نماینده استانی کانسرواتیو از ویلودیل که مانع اجرای این طرح شده، به صف آرایی میپردازند.

فعالیت های ده سال گذشته ام در کامیونیتی، بخصوص در کنگره ایرانیان به من آموخته اند که تا جای امکان، باید از جهت گیری های سیاسی و رودر رویی هایی که حاصل آنها به حاشیه کشیده شدن موضوعات اصلی اند، خودداری کنم. در عین حال، مشکل به نظر میاید که در جایی که توافق همگانی و یا اکثریتی نیست، بدون اظهار نظر صریح و جهت گیری، بتوان کارایی داشت.

یکبار دیگر، شاهد هستم آنهاییکه منافع مستقیم تری داشته و در اقلیت قرار دارند، چگونه فعال و منسجم ترعمل کرده، صدایشان بلندتر و از خودشان بیشتر مایه میگذارند.

از آنجاییکه شناخت کافی از افراد ندارم، شاید بهتر بتوانم بدون پیش داوری و بصورت واقع بینانه تری با چنین رویدادی برخورد، و نقش مسالمت آمیزتری را ایفاء کنم.

ولی بیشک، دیر یا زود، این طرح میبایست به اجرا در آید و یا اینکه منتفی گردد که هر دوی آنها، بستگی به میزان تلاش موافقین و مخالفین دارد.

جان فیلیون، قصد ندارد که در انتخابات ماه اکتبر شورای شهر تورنتو شرکت کند. از این رو، از طرفی جانشین او، و از طرف دیگر، موفقیت و یا عدم موفقیت استن چو در انتخابات استانی ماه جون، در سرنوشت آینده این پروژه، بسیار تاثیرگذار خواهند بود.

با در نظر داشتن این نکات، میتوان مشاهده نمود که رودررویی های سیاسی حاصل از اختلاف نظرها در فعالیت های اجتماعی در جامعه بزرگتر، بیهود نبوده و در نحوه سازمان دهی تشکل های حکومتی تاثیر گذارند.

در صورتیکه جهت گیری های سیاسی در رابطه با موافقت و یا مخالفت با جمهور اسلامی نه تنها کمکی برای خدمت، یاری و پیشبرد اهداف جمعی در کانادا نداشته، بلکه باعث متوقف شدن فعالیت ها و تضعیف کامیونیتی میباشند.

مصداق این گفته و عمل، کنگره ایرانیان در وضعیت فعلی است. با این امید که دریابیم که شاید یکی از راه های خروج از بن بست فعلی، توجه، تفاهم و مشارکت در فعالیت های جامعه بزرگتر است. بخصوص که اگر بصورت جمعی صورت بگیرد که میتواند تاثیرات بیشتری را در جهت منافع کامیونیتی داشته باشد.

چه بهتر که  فرصت هایی که دو انتخابات پیشرو میتوانند برای ما داشته باشند را از دست ندهیم.

در مقابله با بی عدالتی های اجتماعی همصدا گردیم
 

www.WRYV.ca                Facebook

 

 

 


 

www.hambastegi.ca  647-838-0968   facebook/hambastegi.hemayat       Let's talk ICC   
  
www.kikist.ca       No Deportations To Iran       www.fordemocracy.ca       @ facebook/fordemocracycanada

Last Edited 05/05/2022 - For all comments on this site info@signandprint.ca