Iran-Canadian Congress Members Association - ICCMA - Weekly Articles

Main Articles Photo Gallery Videos Minutes Media ICC-Pedia
 Finance Protocols Elections By-Law Hambastegi ICC Club

حلقه گمشده!

October 19, 2017
با تشکر از شهرما  

از طرف دیگر امیدوارم که از این طریق حس تعلق به کامیونیتی و نزدیکی به یکدیگر را بیشتر کنم. متاسفانه آمادگی لازم را نداریم، تا نام افراد نیز برده شوند، تا موضوعات شکل واقعی تری به خود گرفته، و آشنائی هائی بیشتری میان افراد بوجود آید.  مادام از اتحاد و همبستگی میگویم، چون بر این باورم که ما مهاجرین فقط از طریق اتکاء به یکدیگر میتوانیم از پس مشکلات برآمده و جایگاه مناسب خود را در جامعه بزرگتر بهتر و سریعتر پیدا کنیم. وگرنه هر کدام میبایست با همان مشکلاتی روبرو شویم که دیگران قبل از ما تجربه کرده اند.

در ضمن در همان مقاله از چهار عامل، کنگره ایرانیان، سازمان های سیاسی، نخبگان و مساجد، به عنوان نقش آفرینان کامیونیتی نام بردم. حداقل در ظاهر و در گفتار اینطور مینماید که هر چهار گروه هدفشان انساندوستی و بوجود آوردن جامعه ائی آزاد و برابر برای همه میباشد. پس چرا مبارزات سیاسی، جریان های روشنفکرانه، مراسم عزاداری و خدمت کردن به جامعه میبایست باعث تفرقه و رودرروئی مائی گردند، که به گونه ائی در اقلیت و غربت قرار گرفته ایم؟ ایکاش هر کدام از ما از خود میپرسید که چه عاملی مانع آن میشود که یکدیگر را آنطوری که هستیم نپذیرم. و یا چه عاملی در خانواده وجود دارد که با هر گونه اختلاف نظر، باز میتوانیم بصورت مسالمت آمیز، با مهر و محبت در کنار هم زندگی کنیم. مسلم است که در خانواده پیوند هائی وجود دارند که نمیتوان انتظار داشت که در جامعه بصورت طبیعی و خود بخود بوجود آیند.

ولی انگاری از مدت ها قبل به این پدیده پی برده و حداقل ده سال پیش با برپائی کنگره ایرانیان سعی در بوجود آوردن آن سقف مشترک و یا حلقه ای که به نظر گمشده میاید کرده ایم. ولی متاسفانه تا به امروز آنطوری که باید از آن استفاده و بهره نبرده ایم. دیروز براندازان و امروز همسویان بر آن غلبه کرده و آنرا همچو بندی به پا، و حلقه ائی به گردنمان آویخته اند.

ولی اینکه جامعه ما به آن نقطه رسیده است که آنهائیکه با جمهوری اسلامی اختلاف بنیادی ندارند، بتوانند نه تنها آشکارا نظرات خود را عنوان کنند، بلکه در آن جهت فعالیت هم نمایند، شاید نقطه عطف دیگری باشد. شاهد هستیم که از سال 2015 مراسم عاشورا که تا آنزمان در مساجد اجرا میگردید به خیابان ها راه پیدا میکنند. همزمان جوانانی وارد صحنه فعالیت های اجتماعی میگردند که مخالفت اصولی با جمهوری اسلامی ندارند. و بر این باورند که با حضور در کانادا، و تاثیر گذاری بر دولتمردان میتوانند در بوجود آوردن اصلاحات در ایران  مفید قرار گیرند. ولی متاسفانه دانسته و یا نادانسته این عزیزان با در اختیار گرفتن کنگره ایرانیان همان راهی را در پیش گرفته اند که براندازان قبل از آنها طی کرده، و به نتیجه ائی جز بی اعتبار کردن خود و بوجود آوردن تقرقه نرسیده اند.

به نظر میاید که زمان آن رسیده، و در صلاح همگان، بخصوص همسویان میباشد که آنها نیز به سازمان دهی خود بپردازند. برای خود تشکیلاتی بوجود آورند و اجازه دهند که کنگره ایرانیان نقش خود را ایفا کند. حلقه، سقف، و یا خانه ائی گردد که با توجه و تمرکز به نکات مشترک، حس تعلق و یگانگی را در ما تقویت کند. باید بپذیریم که فقط این نهاد است که میتواند شرایطی را بوجود آورد که مانع آن شود که نیرو هائی که ماهیتشان دفع کننده یکدیگر میباشند، باعث تخریب و از هم گسستگی کامل کامیونیتی نگردند. بخصوص در شرایط حساس فعلی که تغییرات اساسی در سطح جهانی در رابطه با ایران در حال وقوع میباشند.

  

طبیعی مینماید که هر کسی که قلم به دست میگیرد، بخصوص آنهائیکه هر هفته مقاله ائی در نشریات به چاپ میرسانند، کنجکاو باشند که چه کسانی و چه تعدادی از افراد به موضوعات آنها علاقمند بوده و یا نوشته های آنها چقدر تاثیر گذار میباشند. این همانیست که دوست عزیزمان امان بزرگ زاد که حدود سه سال در همین نشریه قلم میزند، در مقاله هفته پیش خود مطرح میکند. ایشان تحت عنوان "چرا گاهی آب از آب تکان نمیخورد!؟" (ص92) تاثیر گذاری این گونه نوشته ها را در جامعه بخصوص در مسئولین زیر سئوال میبرد. در ضمن به این نکته هم اشاره میکند که "هیچ نویسنده و یا خبرنگار و اصولن فعال اجتماعی به دنبال آن نیست که از او تعریف و تمجید شود. بلکه حداقل در این سرزمین که قرار است آزادی مطبوعات نقش سازنده ائی را در زندگی مردم ایفا کند، وظیفه و تکلیف خود میداند که مواردی که از دید او ممکن است برای جامعه مفید باشد بازگو کند."

اینجانب نیز با همین باور، پنج سالی میشود که هر هفته چند ساعتی را به این امری که شخصن آنرا مهم میدانم اختصاص داده ام . در ابتدا، بدون آنکه با هیچکدام از نشریات تماس مستقیمی گرفته باشم، هر هفته مقالات خود را که اکثرن در رابطه با حمایت از پناهجویان، کنگره ایرانیان، کارگران، و وقایع روز کامیونیتی بود، برای چهار نشریه اصلی میفرستادم. یکی مستقیمن و دیگری غیر مستقیم در جریانم میگذارند که از چاپ مقالاتی که به نشریات دیگر نیز ارسال میشوند معذورند. دو نشریه دیگر، یکی تا همین اواخر که دست اندرکارانشان تغییر کردند، و دیگری تا به امروز مقالاتم را بدون استثناء چاپ کرده اند.

میدانم که حداقل یک نفر وجود دارد که کلیه مقالات اینجانب را تا به حال با دقت تمام خوانده است. و آن سردبیر همین نشریه میباشد که از خواندن فراتر رفته، غلط های املائی و دستوری را تصحیح، و اگر مورد نامفهومی وجود داشته باشد با من تماس گرفته، و در صورت لزوم تغییراتی را بوجود میاورد. خوشنودم که تا به امروز مشکل آنچنانی وجود نداشته که از چاپ مقاله ائی منصرف و یا پشیمان شده باشد. آنرا چنین تلقی میکنم که از عرف خارج نشده، به کسی بی احترامی نکرده، و ضوابط نشریه را در حد لازم رعایت کرده ام. البته ناگفته نماند که گهگاه یادآوری هائی هم از سردبیران داشته ام. از آنجائیکه مقالات اینجانب سیاسی نبوده و بیشتر در جهت اطلاع رسانی، شرح و ثبت وقایع، و تحلیل اجتماعی آنها میباشد، امکان بوجود آمدن مشکلات کمتر است. ولی با وصف این، هستند کسانی که ترجیح میدهند هیچ سخنی در رابطه با کامیونیتی در رسانه ها به میان نیاید. شاید از این رو میباشد که در نشریات ما به ندرت در رابطه با وقایع روزمره و عادی کامیونیتی نوشته ائی به چشم میاید.

هفته گذشته مقاله خود را با این دو جمله به پایان رساندم. " آیا میتوان آنهائی که در هر کدام از این تشکل ها با هدف خاصی غیر از خدمت مخلصانه نقشی بازی میکنند را داوطلب، و کاری را که انجام میدهند، کار داوطلبانه دانست؟ باشد که در آینده بصورت مفصلتر به تک تک این موارد بپردازیم." انگاری کلمه "مفصلتر" زنگی را نزد جناب زرین مهر به صدا در آورد، که مبادا قصد افشاگری و یا به اشتراک گذاشتن اطلاعات خاصی را دارم. ایشان بعد از تماس، یکبار دیگر بر اینکه "شهرما" مجله ایست خانوادگی تاکید میکند.

اتفاقن عاملی که باعث میگردد اینجانب در فعالیت های اجتماعی خود با مشکل روبرو گردم، همین است که کامیونیتی را همچو خانواده ائی میپندارم. اگر وقایع روز را به عنوان موضوع اصلی مقاله های خویش انتخاب میکنم، از طرفی برای آنست که آن گروه از افراد، بخصوص سالخوردگان که امکان دسترسی به کامپیوتر و اینترنت را ندارند، در جریان امور قرار گیرند.


 

 


www.hambastegi.ca  647-748-5991   [facebook/hambastegi.hemayat]       [Let's talk ICC]      www.kikist.ca       No Deportations To Iran

Last Edited 01/01/2018 - For all comments on this site info@signandprint.ca